La vie en rose...

Ljóðalesari og ungur herramaður sem ekki hafa áhyggjur af kreppunni…

2008-11-24T01:20:00.012+01:00

Nokkur frönsk ljóð í flutningi Andreu

Tæplega tveggja mánaða snúður

Nývaknaðar rúsínur

Andrea og Diane: Hryllingur à Halloween

Þú skalt brosa vinur !

Brjálaða dansdrottningin

Svooo sætur

Hvaaaa???

Ég ellllllska ís

Tengdamamma með öll barnabörnin

og ein með múttu í lokin í flottu peysunni frá Siggu frænku

Duglegasta systirin og krúttlegasti bróðirinn

2008-09-02T00:57:00.005+02:00

Vikugamall

Tveggja vikna

Duglega systirin er nú alveg líka ótrúlega krúttleg

4ra vikna í næstum þrítugum galla!!

Arthur Már Thierry-Mieg

2008-07-30T16:52:00.010+02:00

Dásamlegur drengur kom í heiminn á föstudagsmorgun, 25. júlí... með miklum látum!

Á fimmtudeginum fór ég að fá smá verki sem bentu til þess að hugsanlega væri von á piltinum aðeins fyrr en ég bjóst við. Þeir héldu áfram allan daginn en voru þó þannig að mér fannst langt í að ég færi upp á fæðingardeild. Ég ákvað um kvöldið að lesa mér aðeins til um hvenær það væri aftur sem maður þyrfti að leggja af stað og fann út að verðandi mæðrum á Íslandi er sagt að koma þegar 4-5 mínútur eru á milli hríða. Ég ákvað því að fara eftir þeim ráðum og lá uppi í rúmi til kl. 3 og mældi samviskusamlega tímann á milli verkja, hann var um 10 mínútur að öllu jöfnu, sem sagt nokkuð í að ég þyrfti að leggja af stað. Ég gat hins vegar engan veginn sofið og ákvað því að fara að strauja rúmföt, eitthvað sem ég hef aldrei gert um ævina! Ég straujaði og straujaði og klukkan hálffimm setti ég niður síðasta dótið í ferðatöskuna sem ég var búin pakka niður í til að fara með á fæðingarheimilið.

Að því komnu ákvað ég að taka því rólega upp í rúmi og halda áfram að taka tímann milli hríða. 8 mínútur, stundum 10, stundum 6... enn svolítið í þetta. Ekkert óbærilegt enn. Tíminn leið og klukkan 7:15 var staðan enn sú sama en ég nennti ekki að hanga lengur uppi í rúmi, fór í sturtu og kallaði svo í Francois að það væri kannski kominn tími til að leggja í hann. Þá loksins gerðist eitthvað fyrir alvöru. Ég fann að vatnið var farið að leka nokkuð mikið og mér var orðið mjöööög illt.

Klukkan var orðin átta og ég hölti út í bíl, ansi illa haldin. Francois þurfti að koma töskunum út í bíl, læsa húsinu og fimm mínútum síðar vorum við lögð af stað. Þar sem ég lá í framsætinu og kvaldist mjög horfði ég á klukkuna í bílnum.... nú voru allt í einu innan við tvær mínútur á milli hríða. Mér stóð ekki á sama. Fæðingarheimilið er í um 20 mínútna akstursfjarlægð þegar það er engin umferð. Þarna var klukkan rúmlega átta um morguninn og margir á leið í vinnu. Við ókum á 35 kílómetra hraða í dágóða stund, og ég gólaði eins og kvalið dýr nánast á mínútu fresti. Francois var orðin ansi stressaður út af umferðarteppunni og ég ákvað að vera ekkert að segja honum að fæðingin væri nánast yfirvofandi - hann gat hvort eð er ekki farið hraðar.

Klukkan 8:30 komum við loksins til St-Germain-en-Laye og þá þurfti ég að vísa honum veginn að fæðingarheimilinu, liggjandi, gólandi í framsætinu! Hann stoppaði svo fyrir beint fyrir utan, á miðri götunni, hljóp inn og bað um að ég yrði sótt. Á þeim tímapunkti fann ég ekki lengur fyrir höndunum mínum vegna oföndunnar! Tvær ljósmæður komu með hjólastól, 3 mínútum síðar, og keyrðu mig inn í skoðunarherbergi. Þar klöngraðist ég svo upp á bekk og lét ljósmæðurnar skoða mig. Ég var með 10 í útvíkkun! Ég rembdist tvisvar og klukkan 8:40 var Arthur Már kominn í heiminn, 14 og hálf mörk og 53 cm. Hann er yndislegur!

Fyrsta myndin af mömmu og Arthuri Má

Aumingja Francois missti af fæðingunni, hann var að leggja bílnum!

Svooooo sætur!

Stoltur faðir

Og stoltasta stóra systir í heiminum!

Mamma, pabbi, Andrea og Arthur á afmælisdaginn minn, 28. júlí

Fyrsta fjölskyldumyndin

Eftir 5 daga á fæðingarheimili Lúðvíks XIV var kominn tími til að fara heim

Loksins komin heim!

Prófessor KOUMI

2008-07-16T01:57:00.008+02:00

Frægur fyrir stórkostleg vinnubrögð

Prófessor KOUMI getur leyst öll vandamál yðar varðandi ást, heppni, atvinnu, aðstoð við fyrirtæki, risvandamál, verslun, áfengisvanda, reykingar, frjósemi, fjölskyldurifrildi, próf, bílpróf, viðskiptaþjónustu, feimni, illa anda, verndun. Prófessor KOUMI finnur réttan lífsförunaut fyrir yður og kemur á hjónabandi á mettíma.

HRÖÐ OG VÖNDUÐ VINNUBRÖGÐ

Árangur næst á þremur dögum. Prófessor KOUMI tekst það sem öðrum mistekst.
Hann tekur á móti viðskiptavinum milli kl. 9 og 20.

Símar: 06 30 90 15 32 / 01 41 37 06 32

Og þetta fann ég bara í póstkassanum mínum!!! Ég virðist hafa dottið í lukkupottinn!!!

En án gríns, þá er til fullt af fólki sem gerir ekkert nema í samráði við svona “prófessora”. Ég veit svo sem að trúin flytur fjöll, en þarna eru þó nokkur atriði sem, ja, enginn nema galdramaður gæti afgreitt á þremur dögum. Það er alla vega gagnlegt að vera með númerin hjá svona manni.

Svo við snúum okkur að alvöru lífsins, þá eru ekki nema 5 dagar í settan fæðingardag væntanlegs fjölskyldumeðlims! Ótrúlega spennandi! Ég á svo erfitt með að trúa því að ég sé að fara að eignast lítinn strák á næstu dögum, þó að bumban sé stór og þó að hann láti reglulega finna vel fyrir sér, þá finnst mér þetta allt svo óraunverulegt. Hér í Frakklandi er meðganga miðuð við 41 viku (en ekki 40 eins og á Íslandi), hin opinbera franska dagsetning er því á afmælisdaginn minn, 28. júlí. Þann dag verð ég sett af stað ef barnið verður ekki komið fyrr. Ég geri fastlega ráð fyrir því að svo verði, enda kom Andrea næstum því tveimur vikum of seint. Hér er manni hvorki flýtt né seinkað miðað við sónar, eins og venjan er á Íslandi, hins vegar hefði ég getað valið fæðingardaginn!! Læknirinn minn hefur spurt mig tvisvar hvort ég vilji vera sett af stað einhvern ákveðinn dag, hvort það sé t.d. ekki praktískara fyrir mig að eiga um helgi! Ég er nú samt frekar á því að leyfa náttúrunni að ráða.

Komin 39 vikur á leið...

Þar sem ég mun eiga barnið, á fæðingarheimili Lúðvíks XIV í hinni sjarmerandi borg St-Germain-en-Laye, fá konur mænudeyfingu í 95% tilfella. Ég fékk enga mænudeyfingu þegar ég átti Andreu og er mjög stolt þegar ég segi frá því hér. Það er allt svo náttúrulegt á Íslandi. Flestum konum hér finnst ég örugglega bara skrýtin, af hverju í ósköpunum að þjást þegar maður hefur val um annað?? Sem er ágætis röksemd. Ég ætla bara að sjá til, ég er nú samt frekar á því að fara þægilegu frönsku leiðina í þetta skiptið.

Eftirlit á meðgöngu hér í Frakklandi er mjög strangt. Ég hef t.d. þurft að fara í blóðprufur nánast á tveggja vikna fresti, en ég held að ég hafi farið einu sinni á Íslandi. Það er aðallega vegna þess að ég hef ekki mótefni gegn bogfrymilssótt (toxoplasmose), en flestar franskar konur hafa fengið hana einhvern tímann á lífsleiðinni. Ég verð því að borða allt kjöt, fisk og egg steikt í gegn, skræla alla ávexti og grænmeti og aldrei borða slíkt á veitingastöðum því ég veit ekki hvort það hefur verið þvegið. Ég er svo stressuð yfir þessu að ég þori ekki einu sinni að smakka radísur hjá tengdaforeldrum mínum. Ég held að þessi sótt sé til á Íslandi (einnig er hægt að smitast af kattaskít) en það er ekkert sérstakt eftirlit með henni á meðgöngu.

Ég ætla þó ekki að kvarta, það er vissulega betra að hafa of mikið eftirlit heldur en of lítið. Hér eru konur skyldugar að fara í fæðingarorlof 6-8 vikum FYRIR væntanlegan fæðingardag því þær verða að vera vel úthvíldar þegar að stundinni kemur. Fyrst fannst mér þetta algjörlega fáránlegt en núna skil ég þetta betur, það verður að taka inn í myndina að flestar konur fara til vinnu í almenningsfaratækjum, sem getur verið bæði þreytandi og stressandi á meðgöngu.

Hins vegar er ekki alveg eins vel hugsað um mann EFTIR að barnið fæðist, því þá er fæðingarorlof aðeins 10 vikur!!! Pabbinn fær tvær vikur. Glatað. Lifi norrænu velferðarríkin...

En ég er sem sagt búin að hafa það mjög náðugt í sumar, ekki haft önnur skyldustörf en að fara með og sækja Andreu í skólann. Ég hef reynt að gera garðinn okkar huggulegan, sem hefur tekist svona la la, það er sko ekkert grín að búa í landi þar sem sólin skín meira og minna allt sumarið. Það er svo hrikalegur vöxtur í öllum gróðri að ég er stundum bara að kafna.

Beðin litu ágætlega út í apríl, svo fór allt að vaxa óþarflega mikið!

Það er svo gaman á sumrin!!

Ariane og Andrea kæla sig í hitanum eftir skóla

Andrea og Eva í tívolí í Tuileries garðinum í París. Oh, ís, alltof góður!

Ég komst að því fyrir nokkrum vikum, mér til ánægju og yndisauka (eða það var alla vega fyrsta tilfinning mín...) að ég er með apríkósutré í garðinum, vínvið og svo eplatré sem ég vissi reyndar af, því við plöntuðum því síðasta haust. Eins og titillinn á þessu bloggi ber með sér hefur það alltaf verið draumur hjá mér að vera með eplatré í garðinum. Ég er nefnilega þessi rómantíska, væmna týpa. Eplatréð mitt ber auðvitað ekki ávexti þetta árið, en það gerði apríkósutréð mitt hins vegar. Og þvílík uppskera! Mér fannst þetta æði og allar nágrannakonurnar mínar dauðöfunduðu mig, því það er víst mjög lítið af apríkósum þetta árið, kílóverðið rokkar á milli 5-7 evrur...

Þvílíkt var ég heppin, á trénu voru örugglega fleiri tugir kílóa af apríkósum. Ég gæti búið til sultur, ávaxtamauk og apríkósubökur.... möguleikarnir voru fjölmargir!!! Nema hvað, ég er bara ekki þessi sultu/böku týpa. Ég hef aldrei getað borðað nema ferska ávexti. M.a.s. borða ég einungis eplaköku ÁN epla! Hvað í ósköpunum átti ég að gera við fleiri tugi kílóa af apríkósum? Það er ekki nóg að þær eru, jú vissulega, mjög bragðgóðar, apríkósurnar mínar, ég get bara ómögulega torgað fleirum en 3 á dag. Og ég, rómantíska ávaxtakonan, varð að kyngja því súra epli, að þetta er þokkalega mikið vesen. Ég get með engu móti týnt apríkósurnar sem eru hæst í trénu og þær enda á því að detta á gangstéttina, þar sem þær springa og enginn vill borða þær.

Ef maður sópar ekki alla vega tvisvar á dag fyllist stéttin af apríkósuklessum, maður stígur ofan í þær og allt fyllist af gráðugum flugum sem gæða sér á sætu maukinu. DÆS.... Ég sé eiginlega bara eftir að hafa plantað eplatrénu!

Mademoiselle Thierry-Mieg

2008-03-28T12:24:00.003+01:00

Skemmt sér yfir grænum baunum
Andrea og Ariane borða hádegismat og Andrea tjáir sig á fjórum tungumálum :D

Hún er tannlaus greyið
Andrea búin að missa fyrstu tönnina

Kveðjur úr Kindabæ

2008-02-08T22:41:00.000+01:00

Ja hérna, nú hef ég ekki látið heyra í mér almennilega í 8 mánuði! Allt í einu var bara svo mikið að gerast í okkar lífi að ég hreinlega vissi ekki hvar ég átti að byrja. Og svo hafði allt of mikið gerst til að ég hefði orku til að segja frá því. Spurning um að stikla á stóru...:

Í maí bauð François mér í surprise ferð til Madrídar. Æðislegt að koma þangað, spennandi borg og falleg. Ekki sáum við konungshjónin Jóhann Karl eða Soffíu en við rákumst hins vegar á íþróttaálfinn ásamt fríðu föruneyti, á leið í VIP partý sem okkur var ekki boðið í. Það fór nú samt ekkert illa um okkur því François er orðinn mikinn áhugamaður um klassahótel, og af því að það var hann sem skipulagði ferðina (ég er ekkert snobbuð hvað hótel varðar og reyni að eyða sem minnstum pening í þau) bókaði hann fyrir okkur á Ritz. Það var ljúft og þó svo að mér þætti bara vandræðalegt hvernig hótelstarfmennirnir komu fram við okkur eins og greifann og greifynjuna af Fríslandi þá vandist það vel.

Í maí sögðum við upp leigusamningnum af íbúðinni okkar í Poissy. Ég var kominn með hundleið á að vera hálftíma í lest í vinnuna á hverjum degi (þó svo að það sé nokkuð vel sloppið – meðaltími Parísarbúans í vinnuna er 45 mínútur). Þá hófst leitin að nýju húsnæði. Eða svona nokkurn veginn. Við erum nefnilega ekkert sérstaklega stressaðar týpur og trúum því að hlutirnir reddist, sem er mjög íslenskt viðhorf. Það er hins vegar ekki franskt og tengdafjölskyldan saup kveljur yfir því að við værum ekki búin að panta flutningamenn í júní (NB fyrir ágúst!!!), allir væru að flytja akkúrat á þessum tíma og við ættum eftir að sitja eftir með sárt ennið. Við nenntum varla að hlusta á svona histeríu og þá greip tengdamamma til sinna ráða, hringdi í hin ýmsu flutningafyrirtæki og tók á móti þeim heima hjá okkur meðan við vorum í vinnu og fékk þau til að gera kostnaðaráætlun. Allt í einu vorum við komin með fjöldann af kostnaðaráætlunum fyrir flutninga og samkvæmt þeirri ódýrustu hefðum við þurft að borga 150.000 kr. fyrir að flutningamenn kæmu með bíl, héldu á kössununum okkar, tækju í sundur tvö húsgögn og settu saman aftur. Mér var spurn, hvað var að því að leigja bara sendiferðabíl og bera kassana út sjálf? Þannig að ég tók málin í mínar íslensku hendur og gerði kostnaðaráætlun upp á 20.000 kr., allt innifalið, m.a.s. “leiga” á tveimur stæltum aðstoðarmönnum sem hjálpuðu okkur að bera (því miður eigum við ekki marga frækna frændur hér sem hjálpa manni með svona!). Ég var nokkuð stolt með þetta framtak mitt sem þaggaði niður í nokkrum og sparaði mér 130.000 krónur.

Þetta allt gerðist þó áður en við höfðum fundið okkur nýjan samastað! Við vorum heldur ekkert stressuð með það. Við vorum búin að ákveða að finna okkur nýja, stærri leiguíbúð á betri stað. Ég fylgdist með leiguauglýsingum, en þá var alltaf um að ræða íbúðir sem væru lausar daginn eftir, mesta lagi viku seinna. Það var því ekkert hægt að gera í málunum. Ég frétti þó af einni íbúð sem var í 8 mínútna göngufjarlægð frá vinnunni minni, sem við skoðuðum, og þó hún væri fulllítil (60 m2), leist okkur vel á. Það er að segja þangað til við fréttum hvað hún ætti að kosta. 190.000 kr. á mánuði. Fyrir of litla íbúð. Nei takk. Ég komst þá að þeirri niðurstöðu að úr því að við vildum stækka við okkur og flytja á betri stað myndum við alltaf þurfa að borga alla vega þetta. Við gætum því alveg eins keypt okkur íbúð, eins ógeðslega dýrt og það er hér í bæ. Þegar við höfðum komist að þessari niðurstöðu var alveg að koma júlí, he he, og við áttum að flytja út 1. ágúst. Við vorum því eiginlega í vondum málum, því stysti mögulegi tími til að ganga frá húsakaupum eru 2 og hálfur mánuður, og þá er mjög vel sloppið.

Nú jæja, til að gera langa sögu stutta fann ég draumahúsið í bæ sem ber hið fagra heiti Houilles (borið fram ÚÍJ). Hann er 8 km vestur af París og þar búa 30.000 manns sem eru nefndir “Ovillois”. Bærinn Houilles hefur verið til frá miðöldum og þangað komu kóngar og önnur fyrirmenni til að fara á veiðar. Nafnið Houilles er dregið af latneska orðinu oves sem þýðir kindur og því mætti kalla bæinn á Kindabæ á íslensku. Í dag veit auðvitað enginn að þetta þýðir Kindabær og hljómar nafnið eins og “úff”, er þá reyndar skrifað aðeins öðruvísi en borið eins fram. Og við gátum sko aldeilis sagt úff þegar búið var að undirrita kaupsamninginn. Ekki aðeins höfðum við fundið og fengið draumahús heldur voru eigendurnir að flytja út um miðjan júlí og leyfðu okkur að flytja inn þá þó svo að lögum samkvæmt urðum við ekki eigendur hússins fyrr en 18. október!

Þegar ég var á fullu í því að hringja á fasteignasölur til að fá að skoða húseignir hringdi ég á eina, Agence Principale, þar sem við François höfðum hitt geðþekkan sölumann nokkrum dögum áður og skoðað hjá honum íbúð sem hann vildi ólmur selja okkur. Þetta var fyrsta íbúðin sem við skoðuðum og vorum við því ekki alveg til í að gera tilboð með det samme. En sem sagt, þarna hafði ég séð hús sem hann var með á sölu og mér leist mjög vel á, hringdi í hann og spurði hvort ég mætti koma seinna um daginn.
Sölumaður AP: Jú Madame, en verður ekki herrann örugglega með?
Ég: Nei, ég verð ein, maðurinn minn kemst ekki úr vinnunni.
SAP: Getur hann ekki komið einhvern annan dag?
Ég: Nei, svaraði ég aftur, hann er mjög upptekin, get ég fengið að koma í dag?
SAP: En á laugardaginn, komist þið þá?
Ég: Eruð þér að segja mér að ég geti ekki komið ein????
SAP: Þér verðið að skilja, Madame, að við getum ekki leyft það að frúrnar komi fyrst í for-heimsókn og þurfi svo að koma aftur til að sýna herrunum það. Fasteignasalan hefur ekki endalausan tíma afnota. Komist þér með herranum á laugardaginn?

Ég var eiginlega algjörlega orðlaus á þessum tímapunkti. Sagði svo að við myndum hringja aftur og skellti á.

Ég hringdi svo á aðra skrifstofu og fékk að skoða hús sem mér leist vel á. Fór svo aftur að skoða með François á laugardeginum. Okkur leist báðum ljómandi vel á og við keyptum húsið. Ég komst svo að því að þetta hús hafði verið í sölu hjá fleiri en einni fasteignasölu og að þetta var einmitt húsið sem ljóta karlremban hjá Agence Principale hafði neitað mér að skoða, einni.

Þetta var auðvitað tvöföld ánægja, því ef karlpungurinn hefði leyft mér að skoða húsið, einni, hefði ég keypt það af honum, og sölulaunin sem hann fær fyrir húsasölu eru ótrúlega há. Ég samdi svo bréf til Agence Principale þar sem ég tilkynnti þeim að þeir hefðu orðið af sölu hússins vegna karlrembu. Ég hikaði reyndar pínulítið, því þó svo að ég hafi sjaldan orðið eins brjáluð eftir eitt símtal, þá vildi ég heldur ekki að hann myndi missa vinnuna. Þar að auki geng ég fram hjá þessari fasteignasölu á hverjum degi og átti á hættu á að rekast á hann á hverju götuhorni. En, mér var of misboðið til að senda það ekki, svo ég gerði það. Ég held að hann hafi ekki verið rekinn, því ég hef séð hann sniglast þarna fyrir utan fasteignasöluna oftar en einu sinni. Vona bara að hann hafi lært sína lexíu.

Við fengum húsið afhent síðustu vikuna í júlí og gátum þá hafist handa við að mála. Það var nú annað sjokkið fyrir tengdafjölskylduna, ég var náttúrulega alveg brjáluð að ætla að gera þetta sjálf. Ég segi ég, því þá tilvonandi eiginmanni mínum fannst þetta hinn mesti óþarfi, hann var mjög sáttur við gula litinn í eldhúsinu, bláa litinn á ganginum og græna litinn á baðherberginu. En ég ræð, auðvitað, og með dyggri aðstoð Árna Freys sem kom alla leið frá Hollandi til að hjálpa okkur tókst þetta áður en við fluttum inn. Ég mæli samt ekkert sérstaklega með því að fara í svona framkvæmdir með miður handlögnum unnusta þremur vikum fyrir brúðkaup... hehe, getur reynt á sambandið!

En það fór allt vel, við fluttum inn og komum okkur alveg fyrir og flugum svo til Íslands 9. ágúst. Þá tók við ansi stíft prógramm, við fengum 20 útlendinga í heimsókn, þeim þurfti að sinna og svo vorum við að undirbúa brúðkaup. Þann 18. ágúst rann svo loksins upp brúðkaupsdagurinn, bjartur og fagur. Við mamma og Andrea fórum í hárgreiðslu í miðbænum, sem reyndist ekki vera sú allra besta hugmynd sem ég hef fengið, því miðbærinn var auðvitað lokaður bílaumferð þar sem það var maraþon og menningarnótt! Svo þurfti ég að komast í förðun á stofu í Kringlunni, hafði ætlað að taka leigubíl, en það var ekki hlaupið að því. Þá bauðst maður Ingibjargar hárgreiðslukonunnar minnar til að keyra mig, ótrúleg hugulsemi! Þetta gekk því allt og við pabbi vorum komin á réttum tíma í Bessastaðakirkju, en athöfnin hófst kl. 17. Athöfnin var dásamleg og mjög heimilisleg, alveg eins og við vildum. María, spænska mágkonan mín, sem er klassískur gítarleikari, spilaði fyrir gestina áður en athöfnin hófst. Fóstbræður, sem eru “okkar” kór (pabbi er búinn að vera félagi í meira en 25 ár) sungu, Guðrún Árný, frænka mín söng líka með þeim. Hún söng líka frumsamið lag við texta eftir pabba, svooooo fallegt, og bróðir minn, klassískur gítarleikari spilaði líka við athöfnina. Andrea var hringaberi og stóð sig auðvitað óaðfinnanlega. Þetta var alveg einstakt.

Við sögðum bæði já og okkur fannst þetta æði. Við vorum bæði búin að vera nokkuð stressuð, en við hefðum betur látið okkur hlakka til. Mamma og pabbi eru náttúrulega þau allra bestu í öllum heiminum og þau héldu snilldarveislu í Ljósalandinu, fyrst var garðveisla í blíðunni og svo hélt fjörið áfram inni þar sem dansað var til hálffimm um nóttina. Bræður mínir voru veislustjórar og stóðu sig frábærlega. Við vorum svo hamingjusöm með daginn, hann var fullkominn (þó að það hafi sullast rauðvín á kjólinn minn og ég hafi þess vegna horfið úr veislunni í dágóða stund. Fyrir áhugasamar húsmæður næst rauðvín úr silki með vatni og handsápu!).

Ég var gæsuð á gay-pride, það var ekki leiðinlegt!

Of seint að hætta við!!

Andrea tók þessu mjög alvarlega eins og vera ber

Nýgift!

Hjónin að hlusta á ræðu í garðveislunni

Brúðurin í stuði seinna um kvöldin, búin að skipta út rauðvíninu!

Í október fór ég með Álftó-saumaklúbbnum til Búdapest í tilefni þess að við urðum allar þrítugar á árinu. Á milli þess sem við sötruðum Mojito létum við nudda okkur allsberar á baðhúsum borgarinnar. Það var lífsreynsla sem sumar okkar hefðu gjarnan sleppt (sjá lýsingu Ingu frá 18. október) en ég var sátt, enda í fyrsta sinn á ævinni sem ég fór í nudd.

Síðast en alls ekki síst fengum við mikil gleðitíðindi um miðjan nóvember sem við gátum svo tilkynnt í byrjun janúar.... Við eigum von á barni í lok júlí, m.a.s. á afmælisdaginn minn. Spennandi!!!

Ég hélt ég hefði ætlað að stikla á stóru, það gekk ekki alveg eftir...

Kveðjur úr Kindabæ

Ljúfur laugardagur í október

2007-10-07T23:23:00.001+02:00

Engar fréttir - góðar fréttir

2007-06-18T23:51:00.000+02:00

Kæru lesendur nær og fjær,

Engar fréttir = góðar fréttir.
Meira um þær á næstunni.

Varð að deila með ykkur mjög svo sjokkerandi samtali sem ég átti við dóttur mína varðandi vinskap hennar við Aminu sem hefur verið besta vinkona hennar síðan hún byrjaði í skólanum hér í Frakklandi:

Andrea: Mamma, hún Rim er ekki góð.
Ég: Rim sem er með þér í bekk? Af hverju ekki elskan mín?
Andrea: Af því hún segir að ég megi ekki leiða Aminu af því að ég er ekki "arabe" (=arabi, barnið hefur auðvitað ekki hugmynd hvað það er).

Ég varð algjörlega kjaftstopp. Ég bara get ekki skilið foreldra sem flokka leikskólabörn eftir kynþætti og trúarbrögðum, og í þessu tilfelli segja börnunum sínum til um hverjir megi vera vinir þeirra og hverjir ekki. Mér finnst þetta ótrúlega sorglegt.

4 ára bekkjarsystur þeirra Andreu og Aminu
finnst vinskapur þeirra heldur óæskilegur í ljósi ólíks uppruna....

Andrea syngur

2007-03-31T23:02:00.001+02:00

Áfram Birkir!

2007-03-13T13:57:00.000+01:00

Júróvisjónaðdáandinn ég gat ekki setið á sér með að kíkja á myndbandið okkar sem frumsýnt var í Kastljósinu í gær. Allt gott um það að segja, fannst reyndar, eins og sjálfsagt mörgum, skrýtið að Eiríkur skyldi ekki skarta rauða hárinu, einkennismerkinu sjálfu, en jæja, það hlýtur að vera einhver pæling á bak við það. Ég er ótrúlega sátt við að Eiki skuli syngja fyrir okkur, mér hefur alltaf fundist hann frábær og þegar ég var langmest spennt fyrir keppninni, 1986, 9 ára gömul, og fannst Gleðibankinn ekki nógu sannfærandi, skildi ég án gríns ekkert í því af hverju við sendum ekki bara Gaggó Vest, aðalhittið þá, og GEÐVEIKT lag að mínu mati...!!

Ég er einnig ánægð með Frakkana í þetta skiptið, en þeir hafa staðið sig ömurlega á síðustu árum, enda áhuginn fyrir keppninni enginn og ekkert gert til að skapa stemningu. Það er þó eins og þeir hafi vaknað af værum blundi í þetta skiptið og áttað sig á því að heil 30 ár eru síðan þeir unnu síðast. Nú var keppnin vel undirbúin, lögin kynnt í margar vikur á undan (algjör nýmæli!) og í úrslitum voru þó nokkur vel frambærileg lög. Sigurlagið er flokkað sem pönk/rokk og er sungið á "frensku", þ.e. nokkur orð á ensku og hin á frönsku með enskum hreim. Hér má hlusta á franska Júróvisjónlagið (veit alveg að þið biðuð í ofvæni eftir þessu)...!

En svona fyrir algjöra tilviljun, því ég horfi nánast aldrei á Kastljósið, rak ég augun í viðtal við Birki Rúnar Gunnarsson, í sama þætti. Birkir var með mér í bekk í grunnskóla í 4 ár og er enginn venjulegur strákur. Hann þurfti að berjast við krabbamein aðeins 5 ára að aldri sem varð til þess að hann missti sjónina. Hann er afburðanáms- og íþróttamaður með húmorinn í lagi sem tekur lífinu með stóískri ró og ótrúlegum léttleika þrátt fyrir augljósa erfiðleika. Hann dúxaði næstum í Versló og fór þaðan í Yale, geri aðrir betur. Mér til mikillar ánægju komst ég að því í Kastljóssþættinum að hann hefur kynnst myndarlegri og geðþekkri stúlku og er nýbúin að eignast með henni barn. Meðan á meðgöngu stóð dró þó fyrir sólu hjá verðandi foreldrum því Birkir hefur greinst aftur með krabbamein, sem virðist þó til allrar hamingju vera læknanlegt. Áfram Birkir, þú sigrar auðvitað. Hér má sjá Birki í Kastljósinu.

Ég vild' ég væri...

2007-03-11T21:31:00.000+01:00

...hefðarfrú, og þyrfti aldrei að taka til, vaska upp, þrífa klósett, hengja upp þvott, brjóta saman þvott, ryksuga og skúra. Og byrja svo upp á nýtt daginn eftir. Þetta líf, þetta líf... getur verið þreytandi þegar maður á hvorki uppþvottavél né þurrkara! Og það er ekki vegna þess að ég tími ekki að kaupa mér þessar vélar sem auðvelda lífið svo um munar heldur einfaldlega vegna þess að það er ekki gert ráð fyrir þeim hér í íbúðinni minni.

Svo er framkvæmdaleysið alveg að fara með okkur skötuhjúin. Við höfum talað um það örugglega í ár að við ætlum að ráða til okkar manneskju til að sjá um þrif hér á heimilinu. Það er ekki eins og maður hafi endalausan frítíma með fjölskyldunni og ég nenni ekki lengur að hafa það hangandi yfir mér alla helgina að við eigum eftir að þrífa. En sum sé, eftir að hafa bara talað um þennan góða kost í ár erum við loksins komin með símanúmer hjá þremur konum sem vinir og vandamenn mæla með og væru til í að taka verkið að sér. Sú fyrsta sem við fengum upplýsingar um ætlar að taka 13 € á tímann (rúman þúsundkall) - og vill aðeins vinna á svörtu!!! Viðbrögðin hjá Francois voru eitthvað á þennan veginn: "Kemur ekki til greina, ég læt sko ekki hlunnfara mig", og ég var alveg sammála honum. Konan sú er víst af spænskum ættum og tengdamamma sagði: "Já, já, svona er þetta, peningagræðgin hjá þessum Spánverjum og Portúgölum er náttúrlega engu lík"! Ég fór svo eitthvað að minnast á þetta á mínum íslenska vinnustað þar sem viðbrögðin voru nokkuð ólík: "13 €, ertu ekki að grínast í mér!! Það er ekki neitt"! Þegar ég hugsaði málið er það sennilega alveg rétt, maður verður svolítið ruglaður á þessu lága kaupi hér. Við ákváðum þó að ráða 13 evru konuna ekki því við viljum heldur ráða manneskju sem vinnur ekki á svörtu. Hér er nefnilega mjög sniðugt kerfi sem kemur í vel fyrir slíkt. Þegar menn ráða fólk í vinnu og gefur það upp fær það frádrátt frá skatti. T.d. ef ég ræð manneskju og borga henni 14 € á tímann, fæ ég 7 € tilbaka. Sú sem ég ræð öðlast meiri réttindi innan kerfisins þannig að allir græða.

Við erum enn ekki búin að ráða manneskju. Ekki einu sinni búin að hringja í hinar. Eins og ég sagði, framtaksleysið alveg að fara með okkur. Þangað til læt ég mig dreyma hefðarfrúardrauma.

Amma hans Francois var svoleiðis kona. Hún átti 5 börn en þurfti aldrei að hugsa um þvotta, þrif eða matseld. Þurfti auðvitað ekki að vinna heldur. Hún var allt sitt líf með þernu, þurfti bara að hringja bjöllu og þá var maturinn borinn fram. Pælið í því!

Ekki fer mikið fyrir hefðarfrúardraumum hjá þessum vinkonum ennþá...

Held áfram... bara fyrir mömmu!

2007-03-01T22:09:00.000+01:00

Jæja gott fólk, þið eruð víst ekki alveg laus við mig. Var samt eiginlega alveg hætt að nenna þessu, viðurkenni það fúslega, en vegna mikils fjölda áskorana og undirskriftalista sem höfðu gengið um allnokkurt skeið á netinu sá ég mig tilneydda til að henda inn örfáum línum, hehe.

Mér til afsökunar hef ég verið ansi upptekin, tók að mér ansi tímafrekt þýðingaverkefni, sem enn er ekki lokið, brúðkaupsundirbúningur hefur tekið sinn toll - því að Frakkar eru jú heimsmeistarar í að flækja lífið: Til að bjóða fólki í brúðkaupsveislu þarftu að senda því 3 boðskort - svona svo gott dæmi sé tekið... Ja, svo er svo mikið að gerast í fréttum að maður þarf að hafa sig allan við til að missa ekki í þráðinn í Baugsmálinu (missti t.d. alveg af þessu nafnlausa bréfi), klámþingjahaldi, Byrgismálinu, frönsku forsetakosningunum, Alþingiskosningunum - og tala nú ekki allar stórfréttirnar um Önnu Nicole og Britney - hvað get ég sagt, það er bara allt brjálað að gera.

En í öðrum fréttum er það helst að lífið gengur sinn vanagang hér í Poissy, við erum nú reyndar farin að hugsa okkur til hreyfings, mig er farið að lengja í að njóta þess enn betur að búa í heimsins fegurstu borg. Það er því stefnan að flytja inn í borgina í júní, eða þegar skólaárið er á enda. Var reyndar pínu hikandi hvort mig langaði meira að búa í úthverfi í húsi með garði eða í íbúð í borginni, og er komin á þá skoðun að mig langi alla vega að prófa að vera í borginni, það eru hvort eð er dásamlegir almenningsgarðar út um allt þegar hlýna fer í lofti. Hér hefur annars verið hin ótrúlegasta blíða í allan vetur... sem, mér til ánægju og yndisauka, er víst normið. Í fyrravetur var ég að frjósa allan veturinn í ullarpeysu með sultardropa heima við - enda var hann sá kaldasti síðan '87.

Nei, þetta er ekki nýfallinn snjór...

Heldur dásamleg ilmandi sumarblóm sem gleðja augað áður
en ég stekk inn í lestina á morgni hverjum

Krúttlegasta heimasætan

Fórum um helgina í ferlega sniðugt vísindasafn, Cité des sciences, þar sem hannað hefur verið sérstakt vísindaleiksvæði fyrir börn, annars vegar 3-5 ára og hins vegar 5-12 ára. Það var svo frábært að fylgjast með Andreu, hún tók öllu mjög alvarlega, þegar hún aðstoðaði við byggingarvinnu, gerði við bíl og malaði korn. Hún var einstaklega ósátt þegar við þurftum að fara því hún hafði ekki fengið nægan tíma til að vinna hveitikornið áður en það fór í vinnslu hjá malaranum.

Búin að gera við bílinn, spenna öryggisbeltið sjálf og tilbúin á rúntinn...

Brjálað að gera í byggingarvinnu

Svo að lokum, örstutt myndayfirlit frá góðum völdum stundum liðinna mánuða. Við eyddum jólunum með fjölskyldu Francois en komum heim um áramótin:

Yours truly á góðri stundu í brúðkaupi Berglindar og Kidda ásamt tilvonandi eiginmanni

Og svo þar sem síðasta færsla birti myndir af tilvonandi afmælisstúlku, þá fylgja hér tvær myndir úr 4. ára afmælinu með bestu vinkonunum úr bekknum:

F.v.: Emma T., Clarisse, Emma C., Diane, Andrea, Grégoire og Amina.

Dóttir mín var fyllilega sátt við litríku Dórukökuna, enda aðalhetjan um þessar mundir.

Tata for now...

Þessi flotta stúlka...

2006-12-14T23:08:00.000+01:00

...verður 4. ára á morgun!!

Ætlum að fagna því á morgun í Lyon. Góða helgi!

Af vodkadrykkju og súkkulaðiáti

2006-11-10T20:50:00.000+01:00

Æ ég er svo löt að blogga að það nær engri átt! Ég hef nú samt ekki setið auðum höndum frá því ég lét heyra í mér síðast. Fyrst ber að minnast á frábæra helgi sem við Inga áttum saman í París, blöðruðum út í eitt, héngum á börum og kaffihúsum, borðuðum góðan mat og slöppuðum af. Þar sem Inga er svo "vön", búin að koma mörgum sinnum til borgarinnar og búin að sjá "allt" vorum við ekkert að stressast á milli safna og mannvirkja - og það var sko ekkert verra. Fyrsta kvöldið var ég búin að panta borð fyrir okkur á geggjuðum taílenskum stað við avenue Montaigne, þar sem finna má aðalverslanir allra helstu tískuhúsa Parísar. Sem sagt mjög flottur staður. Við vorum heldur snemma á ferðinni og ákváðum að vera flottar á því og fá okkur drykk á lókal bar skammt frá veitingastaðnum. Úti voru 4 borð og við settumst á eitt þeirra, við hlið okkar sátu franskir strákar sem eyddu dágóðum tíma í að tala um okkur, útlendingana, og það var ekkert eðlilega fyndið. Ég talaði auðvitað ensku við þjónana til að koma ekki upp um frönskukunnáttu mína. Svo var komið að því að panta og Inga bað um mojito. Vesalings þjónninn hafði aldrei heyrt talað um þann framandi drykk. Á drykkjarlistanum leit út fyrir að þeir seldu "kokteil", svo Inga pantaði bara "einn svoleiðis". Eftir smá stund kom hann með minn drykk og spurði Ingu þá hvers konar kokteil hún vildi. "Bara vodka" svaraði Inga, og þetta var einhvern veginn orðið frekar vandræðalegt, og strákarnir á næsta borði fylgdust með öllu sem við sögðum. Þjónninn fór aftur inn, ekki alveg sannfærður á svipinn, og ég var búin að koma mér í þá stöðu að ég gat ekki útskýrt málið á frönsku, þar sem ég hafði ákveðið að þykjast ekki skilja hana. Svo kom þjónninn aftur út 5 mínútum síðar og spurði hvað hún vildi eiginlega fá með vodkanu. "Bara appelsínusafa" svaraði Inga. "Ahh", sagði þjónninn, augljóslega mjög létt, og kom að vörmu spori aftur með ferskan appelsínusafa: "Voilà"! og hvarf aftur inn. Við Inga sprungum úr hlátri og Inga var eiginlega á því að láta bara safann duga, þetta var orðið svo vandræðalegt. Ég hélt nú ekki og fór inn á barinn þar sem strákarnir heyrðu ekki lengur í mér, og sagði þeim að það vantaði vodkað, hvort þeir vildu vera svo elskulegir að koma með það líka. Inga fékk því fordrykkinn sinn að lokum, ég skil reyndar ekki hvernig hún gat drukkið þetta, ég hef nú ekki getað drukkið vodka með neinu síðan á unglingsárunum en það er önnur saga. Vodkaævintýrinu var hins vegar ekki lokið því að án gríns þá komu allir starfsmenn barsins út og gengu hringinn í kringum borðið okkar, einungis í þeim tilgangi að bera augum þessa stórskrýtnu ódönnuðu stúlku sem drakk vodka!

Annars er annað sem Frökkum finnst að ungar konur ættu nú ekki að bera að vörum sér. Á föstudögum fáum við hjónaleysin okkur oft góðan eftirmat og ég er búin að komast að því að einn besti búðingur í bænum fæst á svona hádegisverðarstað (samlokur, salöt, ýmsir smáréttir og... eftirréttir) sem er rétt hjá vinnunni minni. Ég skaust því í hádeginu í dag og keypti 2 dollur af súkkulaðibúðingi (einn skammtur - ein dolla) fyrir kvöldið. Ég var sem sagt hvorki að kaupa mér salat, súpu, né samloku, bara súkkulaðibúðing. Nema hvað, afgreiðslumaðurinn, hann vogaði sér að segja við mig: "Bara súkkulaði!! Það er nú alls ekki nógu gott. Það er nú aldeilis ekki gott. Þetta gengur náttúrulega ekki, ha ha ha". Mér fannst þetta svo vandræðalegt að mig langaði að sökkva ofan í jörðina. Allir fyrir aftan mig í röðinni fylgdust auðvitað með og ég bara gat ekkert gert nema brosa vandræðalega. Og hann endurtók þetta þrisvar sinnum!!! Djísus, þetta er nú ekki dauðasynd, og ég ætlaði heldur ekkert að fara að verja þessi kaup. Eftiráaðhyggja hefði ég auðvitað átt að henda búðingnum framan í hann og strunsa út. En ég er alltaf svo sein að bregðast við svona óvæntum aðstæðum. Það sem er líka ótrúlegt er að þetta er ekki í fyrsta sinn sem ég fæ athugasemd frá afgreiðslufólki eða karlmönnum fyrir aftan mig í röðinni ef ég er að kaupa eitthvað annað en hálfan skammt af salati og vatn!!!

Degas málaði þessa mynd af ballettsýningu frönsku óperunnar.

Jæja, fleiri fréttir, við fórum fyrir nokkru í fyrsta sinn í gömlu óperuna og sáum ballettsýningu. Það var svo dásamlegt að ég var með tárin í augunum við lok sýningarinnar. Svo er líka ævintýri að koma inn í sjálft óperuhúsið, það er stórkostlegt.

Mamma og pabbi komu svo í stutta heimsókn um síðustu helgi. Það var eins og alltaf meiriháttar að fá þau í heimsókn því við söknum þeirra öll, sérstaklega yngsti meðlimur fjölskyldunnar.

Við fórum í Sirkus, í siglingu á Signu, við keyptum dásamlegt súkkulaði í Mýrinni, drukkum hvítvín "hjá Georges"

Chez Georges er geggjaður staður á þaki Pompidou safnsins og þar verða allir Parísarfarar að láta sjá sig!

og borðuðum á skrýtnum, skemmtilegum og eldgömlum veitingastað, Le petit saint benoît, þar sem hugsuðir og heimspekingar hafa vanið komur sínar kvöld eftir kvöld, áratugum saman. Hér eru nokkrar myndir frá helginni.

Le petit Saint Benoît er svo sannarlega ekki staður sem við mamma hefðum valið svona ótilneyddar...

...en þessi stórskrýtni staður reyndist vera stórskemmtilegur og við sáum ekki eftir að reyna hann!

Vettlingarnir "ódýru"

2006-10-14T01:13:00.000+02:00

Hvernig er hægt annað en að dekra við svona ótrúlega sæta stelpu?

Í lok sumars sá ég "sett" í einni af uppáhalds barnabúðunum mínum, Catimini, húfu, trefil og vettlinga. Og þetta var ekkert venjulegt sett, þetta var það allra sætasta sett sem ég hafði séð.

Af því ég keypti slatta hjá þeim á útsölunni í sumar fékk ég 15 € afslátt á haustvörunum, þ.e. ef ég keypti fyrir ákveðna upphæð. Þar sem ég vildi auðvitað ekki tapa heilum 15 € sá ég mig tilneydda til að versla umrætt sett. Húfan og trefillinn voru nauðsyn og vettlingarnir, jú þeir voru ansi dýrir fyrir vettlinga, alveg yfir 20€ - en hey, ég fékk þá næstum því ókeypis.

Dóttir mín varð voða hrifin þegar hún sá þetta dýrindis sett og vildi ólm fara með flísfóðraða húfuna með sætu dúskunum í skólann við sumarkjólinn. Ég reyndi að semja því mér fannst það nú einum of í rúmlega 20 stiga hita og við vorum sammála um að hún mætti fara með fínu vettlingana í skólann.

Nema hvað - auðvitað kom hún ekki með nema einn heim... Það hafði nefnilega akkúrat verið skólaferðalag þann daginn og hún hafði farið með vettlingana í rútuna, misst annan á gólfið, ekki fundið hann og ekki þorað að biðja um hjálp... :(

Ætli ég hafi ekki verið mest vonsvikin en hún reyndi að hughreysta mig eftir bestu getu: "Mamma, þetta er allt í lagi, þú þarft bara að kaupa einn vettling".

Öfugsnúin franska

2006-10-07T00:47:00.000+02:00

Nú hef ég verið viðloðandi Frakkland síðastliðin 9 ár. Ég hef búið þar í næstum þrjú ár, lesið frönsku og franskar bókmenntir í háskólanum, starfað í Sendiráði Frakklands á Íslandi og Sendiráði Íslands í París og síðast en ekki síst, átt franskan kærasta allan þennan tíma. Án þess að ég sé nokkuð að monta mig tel ég að ég tali og skrifi þó nokkuð frambærilega frönsku og m.a.s. kýs ég heldur nútildags að tjá mig á því tungumáli en ensku! Enskan mín er mér til mikillar mæðu stundum svolítið frönskuskotin, það er þá aðallega vegna þess að ég hugsa setningarnar fyrst á frönsku og þýði þær svo yfir á ensku (úff, guð forði mér sem allra fyrst frá þeirri afleiddu braut!)...

Nema hvað, í dag komst ég að stór hópur Frakka talar frönsku sem ég skil ekki boffs í! Ég hef svo sem alltaf vitað af þessari "slangurfrönsku" sem krakkarnir "in the hoods" (dans les cités) tala, hið svokallaða "verlan", (à l'envers) sem hægt er að þýða sem öfugsnúna frönsku. Ég á erfitt með að koma með dæmi, en í staðinn fyrir að segja femme (kona) segja þeir "meuf", "beur" í staðinn fyrir arabe: þeir snúa orðinu við, sleppa staf og bæta við öðrum þannig að nánast nýtt tungumál hefur þróast á milli vissra aðila. Ég áttaði mig ekki alveg fullkomlega á þessu fyrr en í dag þegar ég fékk eftirfarandi sms skilaboð fyrir slysni (varúð, ekki mjög spennó fyrir aðra en frönskufólk :D):

"Wech marmota bien ou koi? Tou hachtec, ni tenvoi 1sms ni ri1 bon javou jai recup mn vieu num. Brf repon gro zoubi wallaaah. "

Þýðing anyone? Ég næ kannski síðasta hlutanum: "..., ni tu envoies un sms ni rien, bon j'avoue j'ai recupéré mon vieux numéro. Bref, réponds, gros bisous voilà."? En fyrri hlutinn, þetta er allt annað tungumál!

Læknalygi

2006-09-15T12:40:00.000+02:00

Nú hangi ég heima, hundslöpp með hita og hálsbólgu. Fyrir tilviljun hringdi tengdapabbi hingað heim í gærmorgun og þegar ég sagði honum að ég væri veik sagði hann strax, “ó nei, ertu búin að fara til læknis”? Ég svaraði því að ég væri nú eiginlega nývöknuð og hefði því ekki haft tíma til þess nei. Þá fór hann (og tengdamamma fyrir aftan) að telja upp alla læknana í nágrenninu sem ég gæti farið til og lét mig fá símanúmerin og heimilisföngin. Ég þakkaði honum fyrir að sagðist mundu hringja í þá seinna um daginn. Sem var reyndar haugalygi. Glætan að ég ætlaði að fara til læknis, þetta er bara týpískur vírus sem kemur og fer og þar að auki á ég bæði parasetamól, nefdropa og eitthvað spray fyrir hálsinn. Ég bara nennti ekki að segja honum að ég ætlaði ekki að fara til læknis. Hér fara menn nefnilega hlaupandi til læknis um leið og hor fer að renna úr nös. Maður er litinn þvílíku hornauga ef maður hefur ekki farið með barn til læknis sem hefur hnerrað einu sinni. Auðvitað er allur varinn góður en þessi ofnotkun á læknum og lyfjum í kjölfarið fer í taugarnar á mér og þess vegna sýni ég þennan mótþróa til að sanna fyrir hinum að líkaminn er langoftast fullkomlega fær um að lækna sig sjálfur. Þegar ég hef farið með Andreu til læknis vegna flensueinkenna fær maður alltaf í það minnsta sjö mismunandi lyf sem hún þarf að taka öll – og það er ekki gaman að koma þeim herlegheitum ofan í 3ja ára gamalt barn! Á Íslandi fékk maður eitthvað hitastillandi og basta.

Annars er lífið farið að ganga sinn vanagang, skólinn er byrjaður aftur og hann gengur vel. Ég bjóst nú alveg við að sjá nokkur tár falla eftir svona langt sumarfrí (rúma tvo mánuði) en mín stóð sig alveg eins og hetja og var ótrúlega spennt að hitta alla krakkana og kennarana. Við ákváðum að hafa þann háttinn á í vetur að senda hana á skóladagheimili þegar skólanum lýkur kl. 16:30 því hvorugt okkar getur sótt hana á þeim tíma. Það kemur rúta í skólann rétt fyrir lok dagsins og sækir börnin sem þangað fara.

Á síðasta ári réðum við frábæra angólska stelpu, Esperönzu, sem Andrea kallaði lengi svo krúttlega Esmeröldu (eins og í hringjaranum í Notre Dame) sem sótti hana í skólann og lék við hana þar til við komum heim rétt fyrir 6. Hún var rosa góð við Andreu og kom til að byrja með alltaf með súkkulaðistykki til að gefa henni þegar hún var búin í skólanum. Ég sagði henni að það væri nú óþarfi að gefa henni súkkulaði á hverjum degi og að ég takmarkaði það bara við laugardaga. Hún hætti því þá en stuttu seinna fór hún að bjóða Andreu á MacDonalds reglulega eftir skóla þar sem í boði var alltaf súkkulaðisheik og stundum franskar. Mér fannst þetta eiginlega vandræðalegt því ég var búin að útskýra fyrir henni hvað hún gæti gefið Andreu í drekkutímanum og að ég byði helst alltaf upp á hollustu á virkum dögum, en hún vildi bara vel og borgaði alltaf upp úr eigin vasa. Ég fór því ekkert að gráta þegar ég frétti að hún gæti ekki haldið áfram næsta vetur, þó svo að þetta sé æðisleg stelpa þá var sumt sem hún skildi ekki alveg.

Skóladagheimilið er mjög fínt með indælu starfsfólki og Andrea er glöð þar. Hún segist sjálf frekar vilja fara þangað heldur en að við finnum nýja stelpu til að passa hana heima. Sem er fínt því þetta er margfalt ódýrara. Sjálf er ég samt með eilíft samviskubit því mér finnast þessir skóladagar alltof langir. Ég er oft að hugsa um að reyna að minnka aðeins við mig í vinnunni og fara jafnvel í 80% stöðu eins og er svo algengt hér, og vera í fríi á miðvikudögum (því þá er enginn skóli). Ég held að það væri frábært en ég er reyndar ekki búin að kanna hvernig því yrði tekið í vinnunni, hmm hmm. Sjáum til. En eftir að hafa nú hangið hér ein heima aðgerðalaus í tvo daga er ég fullviss um að ég myndi aldrei nenna að vera heimavinnandi.

Eftirmiðdagskaffið

2006-08-20T00:41:00.000+02:00

OK, ég er kannski að missa af geggjuðu stuði á menningarnótt....
en í eftirmiðdagskaffinu á Costes hótelinu í dag sat Lenny Kravitz beint á móti mér. Þessi fyrrum kærasti Nicole Kidman og Lisu Bonet er vægast sagt M J Ö G flottur.

"We just want be loved", sagði Kravitz í laginu Believe. Held það sé alveg rétt hjá honum.

Sumar í Úlfabæ

2006-08-12T20:27:00.000+02:00

Laugardagseftirmiðdagur og ég ein í kotinu. Ógnvekjandi læti úti á götu: allsvakalegar þrumur, eldingar og grenjandi rigning - og ég verð að viðurkenna að mér finnst það bara svo notalegt. Mér líður betur í svona veðri heldur en í sól og steikandi hita.

Í júlí var hitabylgja allan mánuðinn og þá var ég ánægð með að vera í vinnunni. Úti var algjörlega ólíft, 35-40 stig í stóborg eru algjört ógeð, og sendiráðið með sínu öfluga loftræstikerfi, besti griðarstaðurinn.

Fyrir utan sumarhúsið í Fatouville-Grestain

Í lok mánaðarins fórum við ásamt m&p og Árna Frey í sumarhús í Normandie og það var algjört æði. Við leigðum gamlan stóran sveitabæ í þessum normanska sjarmerandi stíl í pínulitlu sveitaþorpi, Fatouville-Grestain. Þegar ég frönskusérfræðingurinn var spurð að því hvað það þýddi varð fátt um svör en bróðir minn sem er haldinn óstöðvandi fræðsluþrá fann út (eftir að hafa gluggað í franska bók, hann talar NB ekki orð í frönsku) að nafnið er komið frá þeim tíma sem víkingar voru allsráðandi í Normandie (og töluð var “danska” = forníslenska) og þýðir stór úlfur.

Á 29 ára afmælisdaginn minn!

Á morgnana fengum við heimsend croissants og súkkulaðibrauð og á þeim gæddum við okkur úti í morgunsólinni. Um eftirmiðdaginn var þorstanum svalað undir eplatrénu í garðinum.

Á góðri stundu í Úlfabæ

Þess á milli hjóluðum við um sveitir Normandie, spókuðum okkur á krúttlegum strætum Honfleur, sóluðum okkur á glæsilegum ströndum Deauville, keyptum jarðaber og dásamlega jarðaberjasultu (segi ég sem borða samt ekki sultu!) á sveitamarkaði, fórum á slóðir Jóhönnu af Örk í Rúðuborg og drukkum eplacider og calvados.

Hin fullkomna strönd er í Deauville

Honfleur með öllum sínum sjarma...

En nú er ég eins og áður sagði alein heima og það er frekar skrýtin tilfinning. Veit ekki hvenær ég var svona mikið ein síðast. Ég hlakkaði alveg svolítið til því mér finnst gott að vera ein með sjálfri mér en mér til undrunar var ég farin að sakna Andreu og Francois strax fyrsta kvöldið. Þau fóru í sumarhús í Alpana með fjölskyldu Francois, ég ætlaði að fara með en komst svo ekki út af vinnunni. Við komumst nefnilega að því of seint að Francois gat bara komist í frí í ágúst en þá var ég búin að skipuleggja Íslandsferð og þessa Normandie ferð í júní og júlí, allir búnir að kaupa flugmiða o.s.frv. – þannig að við hjónaleysin höfum ekki átt mikið frí saman í sumar. En einhvern veginn verður líka að hafa ofan af fyrir Andreu, hún er nú í fríi í rúma tvo mánuði í sumar þannig að þetta er svo sem gott hennar vegna…

Var að læra að hlaða niður desperate housewives af netinu (betra er seint en aldrei!) og er bara nokkuð stolt af því (thanx TS) – og er þvílíkt spennt fyrir upprennandi laugardagskvöldi!

Aðþrengd eiginkona á góðri stundu ásamt frönskum unnusta sínum

Bisous Zizou

2006-07-10T21:53:00.000+02:00

Ég er ekkert svo fúl út af leiknum í gær. Þetta var mjög jafn leikur og bæði liðin hefðu getað unnið. Í vítaspyrnukeppni er alltaf einn sem brennir af og því miður var það Trezeguet. Ítalarnir hafa líka oft verið óheppnir svo þeir áttu þetta svo sem alveg skilið.

Ég er hins vegar með tárin í augunum út af Zizou. Hann er án nokkurs vafa einn af þremur bestu leikmönnum sögunnar og er/var í guðatölu hér í Frakklandi. Dáðadrengur með fullkomna ímynd, hann var hetja allra barna, kvenna og karla... Hvernig gat hann misst stjórn á sér í sínum síðasta leik á 16 ára ferli??? Af hverju Zizou, af hverju? Frönsku sjónvarpsmennirnir voru á því að þessi bévítans samviskulausi Ítali hafi komið með niðurlægjandi komment um mömmu hans eða eitthvað álíka en menn eru sammála um það hér í Frans að sama hvað það var voru þessi viðbrögð óafsakanleg.

Zizou, ég kveð þig með tárum, og ég reyni að gleyma gærdeginum.

Bisous Zizou

Nanananana nanananana...

2006-07-06T22:05:00.000+02:00

Ég flaug frá Keflavík til Parísar á aðfararnótt mánudags eftir frábæra dvöl á mínu ástkæra landi. Hitti fullt af skemmtilegu og góðu fólki og skemmti mér konunglega... ég elska Frakkland en auðvitað elska ég Ísland meira! Kom reyndar til baka á hárréttum tíma, kem að því síðar.

Alla vega, ég flaug sem sagt með flugfélaginu Corseair, á vegum Heimsferða. Ég hafði flogið með þeim tæplega 7 árum áður og það var flugferð sem ég gleymi seint, fyrir þær sakir að flugfreyjurnar og -þjónarnir voru að pissa í sig af hlátri á meðan þeir sýndu farþegum neyðarútganga og öndunargrímur... ekkert sérstaklega traustvekjandi, en frekar fyndið. Á leiðinni var mér og vinkonum mínum svo boðið að koma fram í flugstjórnarklefann á meðan við flugum yfir London og það var stórkostlegt. Í þetta skiptið ætlaði ég ekki að trúa mínum eigin eyrum og augum þegar sama sagan hófst aftur - 7 árum síðar. Flugfreyjan sem las upp öryggisrausuna í upphafi ætlaði aldrei að komast í gegnum hana - svo dátt hló hún! Sérstaklega fannst henni fyndið að lesa á ensku og reyndi 4 sinnum að segja hvað klukkan væri: 4 a.m. - en útkoman var alltaf "ítís 4 "æm" - það var ekki sjens fyrir aumingja stúlkuna að aðskilja þessa tvo stafi, enda gafst hún upp eftir að hafa enn einu sinni sprungið úr hlátri. Farþegarnir 25 (já, það var 10% sætanýting!) voru líka flestir í hláturskasti þegar vélin var komin á loft. Ég mæli því hiklaust með Corseair :D

En nú er gaman að vera í París. Á HM '98 þegar Frakkar urðu heimsmeistarar fór ég til Íslands rétt eftir að keppnin hófst og missti því af partýinu þegar þeir unnu. Það var ólýsanleg stemning á Champs-Elysées eftir leikinn í gær þar sem menn sungu, flautuðu, öskruðu af gleði og dönsuðu, skutu flugeldum og blysum, franski fáninn út um allt - það var algjört æði. Alls staðar hljómaði líka "I will survive" lagið (...and so you're back, from outerspace..." etc.), sem einhverra hluta vegna er fótboltasigurlag Frakka, ég skil eiginlega ekki af hverju. Þeir kunna náttúrulega ekki textann :D en allir geta tekið undir nananana nanananana....

P.S. Ég er viss um sigur á sunnudaginn. Engill birtist Zizou í draumi og sagði honum að hann mætti ekki hætta fyrr en eftir þessa keppni. Og ég trúi Zizou mínum!

Mæðradagur og miðvikudagur

2006-05-29T23:36:00.000+02:00

Í gær var mæðradagurinn í Frakklandi. Dagur sem engin börn mega gleyma og öll óska þau samviskusamlega mæðrum sínum til hamingju með daginn og færa þeim gjöf. Góður dagur sum sé - sem eins og allir slíkir dagar nútildags er pumpaður upp af verslanaeigendum og kaffært í auglýsingum. Þrátt fyrir það tókst mér næstum að láta hann fram hjá mér fara, þ.e. þangað til í gær þegar dóttir mín og unnusti minntu mig aldeilis á hann - er þessi dagur nokkuð til á Íslandi? En það var voða notalegt að fá nýtt ilmvatn og gjöf sem Andrea hafði föndrað fyrir mig í skólanum - OG fá svo að sofa til hádegis, mmmmm...

Höfum annars haft í nógu að snúast upp á síðkastið. Francois var boðið í 5 daga lúxusferð til Lissabon, ásamt 600 öðrum starfsmönnum fyrirtækisins, þar sem engu var til sparað. Það hefði nú verið ánægjulegra ef fyrirtækið hefði ákveðið að fara heldur í 3 daga og bjóða mökum með!!! en maður getur víst ekki fengið allt. Svo vorum svo heppin að fá hann Trausta lillebro í heimsókn okkur til mikillar ánægju og yndisauka. Trausti tók nú bara lífinu með ró og var alveg sama þótt ég kynni ekki deili á öllum byggingum sem á leið okkar urðu - ólíkt öðrum sem vildu sífellt vita hvað hitt og þetta hús héti! Er ekki málið bara að njóta andartaksins og anda að sér umhverfinu? Carpe diem? Ég er by the way örugglega lélegasti guide í heimi, fullkomlega áttavillt hvar sem ég er - og það var því þægilegt að hafa ekki kröfuharðan ferðamann mér við hlið!!

Trausti eyddi dágóðum tíma í fuglaskoðun og hafði dæmalaust mikinn áhuga á þeim fuglum sem kenndar eru við rottur himinsins - þ.e. dúfum - og tók af þeim skemmtilegar myndir...

Trausti í bráðri smithættu...

Við gátum svo aðeins nýtt okkur starfskrafta hans því hann passaði Andreu fyrir okkur á miðvikudaginn, þegar það var frí í skólanum, eins og ætíð á miðvikudögum og áttu þau góðan dag í Disneylandi.

Það er nefnilega ALLTAF frí í ÖLLUM leik- og grunnskólum á miðvikudögum. Ótrúlegt - ekki satt!? Svo er skóli hálfan laugardaginn. Ég veit ekki hvaða hálfvita fannst það sniðugt þegar þetta kerfi var sett á - en hér er hin almenna skoðun sú að ekkert sé eðlilegra. Ég eiginlega trúði þessu ekki þegar ég áttaði mig á þessu en þegar ég ræddi þá skoðun mína við vini og vandamenn hér í landi og sagði frá hinu sniðuga alþjóðlega kerfi, þar sem börnin eru í skóla á sama tíma og foreldrarnir eru vinnu, voru viðbrögðin oftast á sama veg: "Já, ykkar kerfi er greinilega hugsað fyrir foreldrana - aumingja börnin, þau hljóta að vera dauðuppgefin eftir vikuna!" Vissulega - í ídeal heimi - þar sem annað foreldrið er í fríi á miðvikudögum - er þetta frábært fyrir börnin. En í alvöru heiminum vinna flestir foreldrar báðir úti alla virka daga og þá verður miðvikudagurinn eilífðar hausverkur! Staðan hér er þannig að margar franskar konum vinna 80% vinnu og eru alltaf í fríi á miðvikudögum. Frekar næs - ekki satt? Kannski er þetta kerfi bara alveg brilljant? Ég get hins vegar ekki leyft mér að sleppa vinnu á miðvikudögum og þeir halda því áfram að vera vandamál. En Trausti reddaði þessum :D

Tjeitjei bíljets!

2006-05-17T20:47:00.000+02:00

"Tjeitjei bíljets. Tjeitjei bíljets".
Þessa setningu hef ég ósjaldan heyrt á götum Parísar síðastliðna viku. Í fyrstu gat ég nú ekki ímyndað mér hvað hún ætti að þýða... þetta var alls ekki franska, ekki enska, spænska, þýska eða danska... En þeir sem kölluðu þetta voru ansi breskir í útliti og eftir smátíma áttaði ég mig á því að þetta voru Bretar sem voru að reyna að tala frönsku. Það sem þetta átti að þýða var: "Mig vantar miða", sem á frönsku mun vera "Cherche billets", berist fram "sjersj bíje" - sem er ansi langt frá þessari afbökuðu "frensku".
Ég komst svo að því að viðkomandi voru að leita sér að miðum á Arsenal-Barcelona, sem er úrslitaleikurinn í ... Evrópsku meistaradeildarkeppninni??? Er ekkert sérstaklega inni í þessu. Fékk símtal í síðustu viku og var beðin PLÍS um að redda nokkrum nýríkum vip Íslendingum lúxushótelgistingu - en þeir voru víst að fara á þennan sama "tjeitjeibíljets" leik.
Leikurinn fer fram í kvöld og stemningin hér á götum úti er engu lík. Breskar og spænskar fótboltabullur út um allt og tilhlökkunin leynir sér ekki.
Ég hefði nú ekkert á móti því að fara á leikinn, veit reyndar ekki með hverjum ég ætti að halda með... Hef verið frekar skotin í Thierry Henry hjá Arsenal síðan ég spjallaði við hann á Laugaveginum '98 - en á hinn bóginn er ég tengd Barcelona fjölskylduböndum...
En það er enn hægt að nálgast miða... á 80.000 krónur!!!

Paradís á jörðu??

2006-05-08T23:19:00.000+02:00

Við heimsóttum heimili og garða málarans Claude Monet í dag og ég er ekki frá því að það sé einn fallegasti staður sem ég hef verið á. Ég var sennilega um 12 ára þegar ég gaf foreldrum mínum Monet dagatal í jólagjöf. Þá vissi ég reyndar ekki að móðir mín er á móti stórum dagatölum - held reyndar að hún hafi verið glöð með dagatalið, enda var það einstaklega fallegt, og útskornar myndirnar hanga enn á skrifstofu föður míns. Síðan þá hefur Monet verið einn uppáhalds málarinn minn og ég hef lengi látið mig dreyma um staðinn þar sem þessi mynd var máluð á:

Og viti menn - ég var þar í dag. Þvílík ró og fegurð. Monet hlýtur að teljast einn af 10 bestu málurum sögunnar og það spillti ábyggilega ekkert að hafa þetta fyrir augum...

Íslenskar barnapíur og fleira

2006-04-30T14:21:00.000+02:00

Ja hérna, ég sé á mbl.is að það er bara sól og 12°c hiti í Reykjavík. Það eru ekki nema 15 gráður í París og þá veit ég nú alveg að það er miklu heitara á Íslandi.

Ég elska maímánuð í Frakklandi. Það er ekki bara góða veðrið sem gleður mitt hjarta heldur eru hér frídagar í hverri viku næsta mánuðinn (einum fleiri en heima). Þegar ég bjó í Metz og var í háskólanum í Strasbourg raðaði ég stundatöflunni minni þannig að ég þurfti bara að mæta 3svar í viku og mánudagarnir voru afleitir, ég var í skólanum frá 8 til 19. Nema hvað, páskarnir voru seint það árið og skólinn kláraðist því nánast fyrir páska þar sem það var frí alla mánudaga í maí - ekki grét ég það!

Síðasta skólafríinu (fyrir sumarfrí) á árinu er lokið. Hér er nefnilega skóli í 7 vikur og svo er frí í tvær vikur! Ágætis kerfi fyrir börnin sem fá næga hvíld á milli tarna, frábært kerfi fyrir kennarana! en afleitt fyrir foreldrana!! Þetta er alltaf höfuðverkur og pússluspil en við vorum svo heppin að fá að barnapíur ofan af Íslandi sem hjálpuðu okkur seinni frívikuna. Amma og afi hjá okkur í eina viku eftir páska og það var voða notalegt. Amma er einstaklega hrifin af París og hún heldur því fram að ef hún hefði komið hingað ung stúlka hefði hún örugglega ílengst hér...

Eins gott fyrir mig og mína móðurfjölskyldu að svo var ekki!! Árni Freyr kom líka og var með okkur yfir helgina sem var frábært.

Í gær fórum við fjölskyldan upp í Eiffelturninn, ég og Andrea í fyrsta skiptið. Við þurftum að standa í röð í meira en klukkutíma en það var algjörlega þess virði því það er stórkostlegt að vera á toppnum. Þegar við Berglind eyddum einni viku í París '98 komum við auðvitað að Eiffelturninum en þar sem við vorum fátækir námsmenn tímdum við ekki að fara upp. Um kvöldið sama dag áttum við samt ekkert erfitt með að punga út aurum fyrir heitri súkkulaðiköku á Haagen Dazs sem kostaði jafnmikið og inngangurinn í turninn. Þetta kallar maður að kunna að forgangsraða!

Andrea hafði komið einu sinni áður að Eiffelturninum, það var í október þegar við vorum nýflutt út. Ég sagði henni að í þetta skiptið ætluðum við að fara efst upp með lyftu. Þá sagði hún mér að lyfturnar væru gular og rauðar. Ég sagði bara já já eins og svo oft áður. Þetta var NB áður en við lögðum af stað að heiman. Svo komum við að turninum og þá tók ég eftir að lyfturnar voru einmitt gular og rauðar. Þessu hafði Andrea tekið eftir í október og mundi það ennþá. Menn þurfa að vera ansi eftirtektarsamir til að taka eftir þessum rauðu og gulu lyftum… og það er hún!

Gleðilega páska!!

2006-04-16T23:11:00.000+02:00

Við fjölskyldan áttum frábæra páskahelgi í konungadalnum, Val de Loire. Ég læt myndirnar tala sínu máli í þetta skiptið.

Helgin í máli og myndum

2006-04-02T17:31:00.000+02:00

Andrea fór í klippingu í gær á sérstakri barnahárgreiðslustofu. Mjög sniðugur staður þar sem sýndar eru teiknimyndir fyrir framan hvern stól og biðstofan er ævintýralegur kjallari. Fyrir eina klippingu fær hvert barn líka að velja sér eina gjöf. Eins og við mátti búast fannst dömunni mjög gaman og vildi fara aftur í klippingu í dag.

Stofan er staðsett í hinum fallega bæ St-Germain-en-Laye, sem er mjög gamaldags franskur kaþólskur bær - með þar af leiðandi barnmörgum fjölskyldum. Börnin eru yfirleitt mjög vel upp alin og prúðbúin. Litlar stúlkur eru klæddar í kjóla og STUTTA sokka allt árið um kring... maður dauðvorkennir þeim en þær bera sig vel! Minnir mig á eina franska vinkonu mína sem flutti til Íslands og fór í langan göngutúr með tveggja ára dóttur sína í september (þá nýkomin til landsins), klæddi hana í fallegan kjól og stutta sokka en áttaði sig á þegar hún var komin á leiðarenda að dótturinni var ísssskalt! "Allar litlar stúlkur eru svona klæddar í Frakklandi á sumrin" sagði hún þá steinhissa og hafði engan veginn búist við þessu...

Það er svo dásamlegt að fylgjast með gróðrinum spretta út á ljóshraða þessa dagana, ég leit út um gluggann í fyrradag og allt var í blóma - algjört æði :D

Hér sést svo litla skotta í vikulegri hringekjuferð...

og hér eru svo nokkrar myndir í viðbót...

Sirkusinn frá Feneyjum er að koma í bæinn!!!

2006-04-01T17:04:00.000+02:00

Spennan er í hámarki, þetta er eins og í Línu Langsokki...!!

Af vori og verkfalli

2006-03-27T22:19:00.000+02:00

Loksins loksins loksins.... er komið vor!!! Ég hef aldrei hlakkað svona mikið til vorsins. Það gerðist eitthvað á föstudaginn og í gær gat ég loksins haft alla stóru gluggana mína galopna og húsið ilmaði af gróðri.
Það er mikið að gerast í Frakklandi þessa stundina. Það er allt að verða vitlaust út af nýjum vinnulögum ríkisstjórnarinnar og harðar mótmælagöngur hafa verið hér daglegt brauð síðustu vikurnar. Frakkar eru örugglega heimsmeistarar í mótmælagöngum og áðan gat ég fylgst með mótmælendum út um gluggann í vinnunni minni og hlustað á baráttusöngva.

Það er stemning að fylgjast með þessu þó svo að ég sé ekki endilega 100 % sammála mótmælendum þessara vinnulaga. Hér er mikið atvinnuleysi og eiga þessi lög að hvetja atvinnurekendur til að ráða ungt fólk. Staðan er nefnilega sú að atvinnurekendur þurfa að borga svo gríðarlega há gjöld með hverjum starfskrafti til ríkisins - sem svo er næstum ómögulegt að reka ef hann stendur sig ekki. Með þessari vinnulöggjöf eiga atvinnurekendur miklu auðveldara með að reka óhæfan starfskraft og hafa leyfi til þess í tvö ár eftir að hann er ráðinn. En þó svo að þetta sé sjálfsagt ekki besta lausnin - er þetta hugsanlega eitthvað í áttina til að minnka atvinnuleysið. Er ekki betra að vinna eitthvað og eiga hugsanlega á hættu að vera rekinn en að vinna bara alls ekki neitt??

En á morgun fara allir í verkfall. Allir skólar eru lokaðir, lestirnar í lamasessi, póstþjónusta og rafmagn verður í ólagi. Allir standa saman gegn þessum vondu lögum. Ég ætla því bara að njóta vorsins heima með litlu skólastúlkunni minni - get ekki beint kvartað yfir því. Vive la France!

L'Eurovision

2006-03-15T23:54:00.000+01:00

Franska Eurovision var í gær.

Síðastliðin 20 ár hef ég ávallt fylgst vel með keppninni og haft gaman af. Hér á árum áður, löngu áður en ég fór til Frakklands, hélt ég alltaf með frönsku lögunum. Man sérstaklega eftir Black and White og Mama Corsika sem mér fannst æði.

Eins og í mörgum löndum "gömlu Evrópu" er áhuginn á Evróvisjón hér enginn. Frakkar hafa gefið Portúgölum 12 stig ár eftir ár, þrátt fyrir hörmuleg lög, en það er jú vegna það eru bara portúgalskir innflytjendur sem horfa á keppnina hér.

Frönsku lögin hafa líka verið frekar dapurleg síðustu ár og ég get nú ekki sagt að ég hrópi húrra fyrir framlagi þeirra þetta árið. Boðskapurinn er þó fallegur og lagið sem heitir "Nous, c'est vous" (Við erum þið), skrifað af söngvara frá Rúanda og á að sýna "The United Colours of France".

En það glataðasta við þessa keppni var það að hún snérist engan veginn um lagið. Titillinn á þættinum var: "Evróvisjón - og ef það væri þú?". Það var löngu búið að finna höfundinn og treysta honum fyrir að semja lagið. Keppnin var söngkeppni, þar sem ungir óþekktir söngvarar, sem höfðu verið valdir í undankeppnum í hinum ýmsu bæjum Frakklands, kepptust um að syngja Céline Dion lög sem allra best og þegar þeir 10 sem voru að horfa höfðu hringt inn atkvæði sín var hárgreiðslukonan Virginie Pouchin valin til að flytja lagið, sem var svo flutt í lokin, og öllum var saman um.

Þetta var sum sé ein önnur idol keppni, og það er ekki eins og það sé einhver hörgull á slíku hér, en virkilega mega hallærisleg. Fer fyrir hjartað á Eurovisionaðdáenda eins og mér, sem tek þetta allt mjög alvarlega!!

Tapas fratas

2006-03-09T19:54:00.000+01:00

Það var frábært að hitta Stínu, Ásdísi og Evu á laugardagskvöldið. Við fórum á röltið í Bastilluhverfinu og ákváðum að fara á spænskan TAPAS stað. Það var bara góð stemning og staðurinn fullur, við pöntuðum okkur kokteila og vorum flottar á því. Við fengum góðan mat og gott vín. En KRÆST, þjónustan....

Það byrjaði þegar við vorum að panta aðalréttinn og ég í sakleysi mínu spurði hver munurinn væri á Gambas og Calamares, NB þetta er spænska þannig að það var ekki hægt að ætlast til að ALLIR skyldu þetta. Mig minnti að calamares væru risarækjur og að gambas væru venjulegar rækjur, langaði bara að fá það á hreint (f. áhugasama veit ég núna að calamares er smokkfiskur og gambas eru rækjur). En anyhow - svarið frá þessari dásamlegu þjónustustúlku var, ("common vert'ekki svona vitlaus-tónn": "Calamares eru bara calamares og gambas eru bara gambas, það er alls ekki það sama". Takk, ég var miklu nær.

Þegar við vorum næstum búnar með aðalréttinn var hann rifinn af okkur, án þess að spurja hvort við værum búnar, og úr því að við vildum ekki eftirrétt þá var reikningnum dúndrað á borðið okkar. OK, allt í lagi, við létum bara eins og við sæjum hann ekki enda var góð stemning þarna og við vorum ekkert á leiðinni út. Þá kemur þjónustustúlkan og biður okkur að gera upp med det samme. Við áttum ennþá hálfa vínflösku eftir og ég benti henni á það. Hún svaraði mér þá að það væri fólk við barinn sem væri búið að bíða í 45 mínútur eftir borði og bara S'IL VOUS PLAÎT, borga núna.

Óþarfi að taka það fram að þangað fer ég aldrei aftur. Eins gott fyrir þessa staði að það koma 75.000.000 ferðamanna til Frakklands á ári hverju. Þeir geta því auðveldlega leyft sér svona framkomu því ekki þurfa þeir að treysta á fastakúnna... Heppin!

Þröngt mega sáttir... leggja!

2006-03-08T20:54:00.000+01:00

Svona var búið að umlykja bílinn okkar síðastliðinn laugardag, við erum að tala um að bíllinn fyrir framan var, eins og sést á myndinni, ALGERLEGA klesstur að okkar bíl og að aftan voru í mesta lagi 5 cm á milli bílanna.

Rétt' upp hönd sem treystir sér í þetta!!!

Chocolat à Paris

2006-03-08T20:11:00.000+01:00

Úff ég er búin að hafa það alltof gott síðustu daga. Mamma, pabbi og Árni voru í heimsókn og það er óhætt að segja að maður hafi verið gjörsamlega ofdekraður... Ég borðaði svo mikið súkkulaði að ég held ég sé bara komið með ógeð - og það er erfitt fyrir súkkulaðifíkil eins og mig!

Við fórum vítt og breitt um Parísarborg og þræddum kaffihúsin og söfnin. Til allrar hamingju var mamma með í för því hún gat leitt okkur í allan sannleikann um hinar ýmsu byggingar og götur borgarinnar, þeir sem mig þekkja vita að það er ómögulegt að stóla á mig í þeim efnum. Hmmm hmmm - ég lofa að vera betur undirbúin næst, ég hef bara ekki haft tíma til að dinglast inni í borginni og átta mig á áttum og öðru!

Það setti smá strik í reikninginn að Andrea fékk hlaupabólu daginn áður en þau komu! Hvernig er hægt að vera svona óheppin?? Það er þó jákvætt að hún skuli fá hlaupabóluna sem barn. Svilkona mín sagði mér frá hrakförum vinkonu sinnar sem fékk hlaupabóluna nokkrum dögum áður en hún gifti sig! Það verður að teljast enn meiri óheppni...

Þrátt fyrir það áttum við frábæra daga saman og hér eru nokkrar myndir - voilà!

Belle du jour

2006-02-18T18:42:00.001+01:00

Sel það ekki dýrara...

2006-02-16T20:24:00.000+01:00

Brad og Angelina eru flutt í 15. hverfi Parísar!!! Til þeirra sást með börnum þeirra á útimarkaði, á kaffihúsum og í lókal 10-11 búðinni. Angelina er sögð vera hin alúðlegasta og talar m.a.s. einhverja frönsku.

Ég er alls ekki svo ósátt við að eiga það á hættu að rekast á Brad Pitt í Monoprix. Það myndi jafnvel toppa það þegar ég átti orðaskipti við Bill Clinton í Eymundsson.

Delarue með meiru

2006-02-14T20:07:00.000+01:00

4 sjónvarpsþættir sem ég elska að horfa á:
Þeir eru nokkuð margir en þar sem ég bý langt frá amerískri siðmenningu fæ ég þeirra því miður ekki notið !
-The Office
-SATC
-Desperate housewives

-Ca se discute (sjá mynd af stjórnendanum, Jean-Luc Delarue (ísl. = af götunni) sem er uppáhaldið mitt í frönsku sjónvarpi

Ég var eiginlega svona eftirá að hyggja nokkuð djúpt sokkin í raunveruleikasjónvarpsþætti, hafði t.d. varla misst af einum einasta Survivor þætti frá upphafi! Amazing Race og the Apprentice komu líka sterkir inn. Er bara nokkuð fegin að detta ekki inn í svona þætti hér...!

4 kvikmyndir sem ég get horft á aftur og aftur:

- The Sound of Music er mynd sem ég hef horft á sennilega 50 sinnum. Þegar ég var yngri þá gat ég ekki ímyndað mér neitt dásamlegra en að syngja og dansa í Ölpunum :D Kann öll lögin utanað, geri aðrir betur. Önnur mynd sem ég hef líka séð endalaust oft og ég elska er My Fair Lady.
-L'Auberge Espagnole, eða The Spanish Appartment eins og hún heitir á ensku er mynd sem ég fór á 2 sinnum í bíó og mér finnst hún algjört æði. Minnir mig á árið mitt í Aix.
-Le fabuleux destin d'Amélie Poulain er líka mynd sem ég sá 2 í bíó og hef horft á örugglega 3 eftir það. Hún er frábær.
-Er söngleikjafrík eins og sést á fyrsta svari mínu í þessum flokki og fílaði Moulin Rouge í botn á meðan sumir fóru út af henni í bíó. Hef séð hana tvisvar... er annars voða lítið fyrir að sjá myndir oftar en einu sinni.

4 heimasíður sem ég dinglast inn á daglega (reyndar ekki daglega þar sem ég hef því miður ekki alltaf tíma...)

-www.mbl.is - verð að viðurkenna að ég strolla alltaf fyrst að slúðrinu, tékka alltaf spennt á hverjum morgni hvaða markverðu atburðir hafa gerst í lífi stjarnanna. (Les auðvitað fréttirnar líka...)
-www.iceland.org/fr þar sem ég sé um hana í vinnunni...
-www.gmail.com
-fullt af bloggsíðum og "konur í átaki" síðum (svona to get inspired)

4 uppáhalds "máltíðir":

-weetabix og haframjöl með undanrennu. Þegar ég var lítil fannst mér hvort tveggja svo gott að ég átti erfitt með að velja á morgnana. Ég brá þá stundum á það ráð að blanda því saman. Andrea hefur erft þetta frá mér og ég er ekki ósátt við það. Hér í Frakklandi get ég þó ekki borðað þetta því ég er algjör gikkur á mjólk og get ekki hugsað mér t.d. weetabix drekkt í mjólk...
-hakk og spaghettí með smjörva og osti
-heitt súkkulaði með rjóma (erfitt að vera í átaki með svona smekk)
-jóla-aspassúpan hennar mömmu

4 geisladiskar sem ég get hlustað á aftur og aftur:
-Keane, "Hopes and Fears"
-Coldplay - allir
-Radiohead, "OK Radio"
-Cranberries, allir
-Ég get líka hlustað á Kent, Serge Gainsbourg, Grieg, alla Bítladiskana og Madonnu aftur og aftur, þetta er erfitt val...

4 sem ég "næli" í (það eru samt allir að verða búnir að þessu)
-Inga
-Hildur
-Árni
-Unnur Gyða

Kæra dagbók...

2006-02-11T17:40:00.000+01:00

Verð að viðurkenna að ég hef verið í smá bloggkreppu undanfarið. Var nefnilega alveg búin að gera það upp við mig fyrir löngu síðan að ég ætlaði aldrei að byrja að blogga. Þetta var bara not mæ þing jú nó. Auðvitað breyttist viðhorfið svolítið þegar ég ákvað að flytja til Frakklands því þetta er jú ágætis aðferð við að leyfa vinum og vandamönnum að fylgjast með stöðu mála hér á meginlandinu.

Á mínum yngri árum var ég afar iðinn bréfaskrifari. Ég átti á tímabili yfir 10 pennavinkonur út um allan heim og ég þreyttist aldrei við að veita þessum ókunnugu stúlkum fullkomna innsýn í mitt daglega líf. Þegar ég fór í þriggja vikna sumarfrí til útlanda skrifaði ég samviskusamlega a.m.k. eitt bréf á viku til nánustu vina og ættingja. Þegar ég byrjaði að vinna úti á landi 15 ára gömul (og kom NB heim um helgar) skrifaði ég vinkonum mínum bréf úr sveitinni...!

Af hverju ætti ég því ekki að blogga núna? Jú, nefnilega því mig langaði ekki til að skrifa blogg í “kæru dagbókar-stíl”. Mig langaði miklu frekar til að skrifa sniðuga pistla um “töff týpu í tískuborginni” (moi, ef nokkur skyldi velkjast í vafa :D) – svona à la Carrie Bradshaw.

Því miður, verð að viðurkenna það, er þetta ekki alveg að ganga upp. Enda eigum við ekkert svo mikið sameiginlegt, ég og Carrie. Ég er ekki einu sinni með skóæði.
Hér kemur því það sem ég var að reyna að útskýra: ég er afar hrædd um, ef ég á að halda áfram að blogga, að það verði svona “kæru dagbókar-blogg” ...

Í dag, í stað þess að snæða hádegisverð á Le Georges (eins og Carrie gerði) og fara í verslunarleiðangur í Dior – hékk ég heima og þvoði baðherbergið, setti í þvottavélar og skúraði gólf meðan Andrea hlustaði á Kalla á þakinu. Voilà ma vie parisienne – svona var nú Parísarlífið mitt í dag!

Sunnudagur til sælu

2006-01-29T17:13:00.000+01:00

Á sunnudögum gerist ég iðulega með eindæmum myndarleg húsmóðir.

Ég byrja á því að teyma alla fjölskylduna á markaðinn sem settur er upp á ráðhússtorginu tvisvar í viku. Þangað mæta bændur eldsnemma á morgnana, setja upp tjöldin sín og raða vörum sínum upp. Þarna fást svo ferskustu ávextirnir og grænmetið sem til eru þann tíma ársins og bændurnir leggja sig alla fram við að veita fyrsta flokks þjónustu.

Mér finnst æðislegt að versla á markaðnum og byrgja mig upp af ávöxtum og grænmeti fyrir vikuna. Ég kem yfirleitt heim með mörg kíló – sem ég borga nokkrar evrur fyrir. Í dag vantaði mig svo ferska steinselju og ég fékk hana “auðvitað gefins” eins og bóndakonan orðaði það (risabúnt sem hefði kostað 600 kr. heima – ágætis bónus það).

Andreu finnst líka frábært að fara á markaðinn, þangað fer hún mjög stolt á flotta þríhjólinu sínu og hún hjálpar svo til við að bera jarðaberin og gulræturnar heim - aftan á hjólinu J. Svo fær hún alltaf að fara í hringekjuna sem er þarna á torginu og það vekur ætíð mikla kátínu.

Nú þegar heim er komið hefst ég samstundis handa við að skera niður grænmetið og sjóða saman dýrindis grænmetissúpu fyrir vikuna – elda svo auðvitað kvöldmatinn á sama tíma, svona úr því ég er í eldhúsinu – og í þetta skiptið gerði ég á sama tíma tilraunarköku: Banana-gulrótar-kakó-kanilköku, alls ekki svo vond og bráðholl auðvitað.

Fyrirmyndarhúsmóðir eða hvað??!

Vor í lofti - eða þannig

2006-01-24T20:33:00.000+01:00

Ég var að því komin að fara að skrifa montblogg í síðustu viku sem átti að bera titilinn "Vor í lofti". Ég var mjög sátt við það og keypti m.a.s. 2 sumarkjóla á Andreu og var farin í huganum að plana grillveislur í garðinum.

Í dag er hins vegar nístingskuldi þrátt fyrir glaðasólskin og eins og allir vita er 1°c í Evrópu eins og -10°c á Íslandi.

Það sem mér finnst verst við að búa hér í kulda er að það verður svo hryllilega kalt inni í húsunum. Og það er alveg óþolandi að vera kalt inni hjá sér. Þá þrái ég ekkert meira en að fara í dásamlegt heitt bað (þar sem við erum ekki með baðkar) - og skil ekkert í því að ég skuli ekki fara oftar í bað þegar ég er á Íslandi. Þar hins vegar hef ég ekki þessa löngun - því það er alltaf svo heitt inni í húsunum.

Þegar það er svona kalt þá skil ég líka vel það sem maður hefur oft heyrt frá útlendingum "Úff, ég gæti aldrei átt heima í köldu landi" - því þeir upplifa kuldann öðruvísi en við. Kuldinn hefur eiginlega sjaldan truflað mig mikið á Íslandi, alla vega svona í minningunni :D og alls ekki eins og hér...

Auðvitað er hægt að kynda húsin og það reyni ég að gera. Þegar við Berglind bjuggum heilan vetur í Aix held ég að við höfum tvisvar kveikt á ofninum. Við vorum alltaf að spara. Á mínu heimili er það François, mér til mikillar gremju, sem er alltaf að spara. Hann hleypur á eftir mér og slekkur á ofnunum. Þannig að ég verð að láta mig hafa það að ganga um í ullarpeysu með rautt nef heima hjá mér - og láta mig dreyma um betri tíð með blóm í haga...

14-0.... smá mont...!

2006-01-19T23:57:00.000+01:00

Vísir, 19. Janúar 2006 22:41
Meistarinn á Stöð 2:
Deildarstjórinn lagði talsmann neytenda

Stefán Már Halldórsson deildarstjóri starfskjaradeildar hjá Landsvirkjun lagði Gísla Tryggvasyni talsmann neytenda í spurningaþættinum Meistaranum sem fram fór á Stöð 2 í kvöld.

Þessi fjórða viðureign fyrstu umferðar var tvísýn framan af en undir lokin tók Stefán Már afgerandi forystu og sigraði 14-0 eftir að Gísli hafði glatað öllum sínum stigum í síðasta lið keppninnar. Hinn 56 ára gamli félagi í karlakórnum Fóstbræðrum til 24 ára sýndi víðtæka þekkingu og nýttist áhugi hans á tónlistinni vel er hann fékk þrjú stig fyrir að svara rétt spurningunni hvaða djasssveit hefði upphaflega flutt standardinn "Take Five": Dave Brubeck Quartet. Stefán Már hefur nú tryggt sér þátttökurétt í annarri umferð Meistarans og þokast nær sigurlaununum, sem eru fimm milljónir króna í beinhörðum peningum.

Platon er flottastur

2006-01-19T23:48:00.000+01:00

Ég má til með að óska Platoni til hamingju með 7 ára afmælið sitt. Honum tókst það sem fáum hundum tókst, að koma fram í vinsælum sjónvarpsþætti - og það á sjálfan afmælisdaginn sinn, þar sem hann var sjálfum sér til mikils sóma. Geri aðrir hundar betur segi ég nú bara.

Platon hefur löngum þurft að þola að grín sé gert að honum í tíma og ótíma, allt í góðu auðvitað. Oft er t.d. vitnað í skemmtilegu smábarnabókina um hann Stubb, þegar bræður hans Óli og Pétur mættu hundi og sögðu við hann: "Farðu burt heimski hundur". Pabbi notar þessa setningu á Platon óspart og finnst öllum það voða fyndið. Það gleymdist samt að hugsa út í það að litla barnið í fjölskyldunni tekur auðvitað öllu bókstaflega og þegar við lesum saman Stubb á hverju kvöldi og Pétur og Óli segja við vesalings hundinn "Farðu burt heimski hundur" segir Andrea alltaf: "Eins og afi segir alltaf" :) Gæti misskilist svona hjá þeim sem ekki þekkja þessar heimsbókmenntir.

Er pabbi Meistarinn???

2006-01-14T01:07:00.000+01:00

Stundin nálgast – spennan er í hámarki.

Pabbi minn er meistari í svo ótal mörgu. Hann vann til dæmis uppskriftakeppni hér um árið og hlaut að launum glæsilega matvinnsluvél. Hann tók einnig þátt í spurningakeppni hjá Bryndísi Schram á Stöð tvö fyrir allnokkuð löngu síðan og vann þar myndbandstæki (mjög glæsileg verðlaun á þeim tíma :D). Pabbi minn er líka meistari í að semja sniðug, falleg, hnyttin og stuðluð kvæði um allt og alla á no time og hefur kveðsskapur hans löngum verið hápunkturinn í öllum helstu veislum landsins.

Pabbi er með ótrúlega gott minni og hann getur auðveldlega farið með öll þýsku ljóðin sem hann lærði í menntaskóla og hann getur enn auðveldlega slegið um sig á latínu. Ég lærði það nákvæmlega sama og hann 28 árum síðar og ég man bókstaflega ekkert, ja nema kannski Röslein röslein röslein rot, röslein auf dem Heiden.

En er pabbi Meistarinn hans Loga Bermanns? Það kemur allt í ljós á fimmtudagskvöldið... GO GO pabbi!!

Fiesta mexicana !!

2006-01-14T00:57:00.000+01:00

OMG! Mexíkóskt vinafólk Francois síðan í Skotalandi var að hringja og láta okkur vita að þau væru á leiðinni til Parísar... á morgun! Og hvort þau mættu ekki örugglega vera hjá okkur? Ha, jú jú, auðvitað, enda eru þau frábær. Þau tóku það hins vegar ekkert fram í símanum hvað þau ætluðu að vera lengi, og Francois kunni ekki við að spurja... Þetta verður áhugavert! Hasta luego...

French Women don't get fat

2006-01-11T21:41:00.000+01:00

er titillinn á bráðskemmtilegri og athyglisverðri bók eftir Mireille Guiliano, forstjóra Veuve Cliquot kampavínsfyrirtækisins í Bandaríkjum. Í stuttu máli segir hún frá því þegar hún, sem ung stúlka, fór sem skiptinemi til Bandaríkjanna og kom heim til Frakklands ári seinna, 10 kg þyngri - eða eins og kartöflupoki í laginu eins og faðir hennar orðaði það svo snyrtilega. Hún segir svo frá því hvernig franski heimilslæknirinn hennar læknaði hana með því einu að minna hana á lífsstíl franskra kvenna (sem hún hafði hætt að lifa eftir í Bandaríkjunum). Bókin er athyglisverð fyrir þær sakir að hún útskýrir hvernig konur geta drukkið kampavín, borðað súkkulaði og þriggja rétta máltíðir í hádeginu og á kvöldin - á hverjum degi, án þess að fitna nokkurn tímann.

Og þetta er staðreynd... frekar pirrandi staðreynd fyrir okkur hinar. Það er mjög sjaldgæft að sjá þéttvaxnar konur hér á götum úti. FEITAR konur sjást hvergi.

Í dag byrjuðu útsölur í París. Ég þaut af stað í hádeginu og tróð mér inn í eina af mínum uppáhalds búðum, Comptoir des Côtonniers, og varð þar vitni að samtali milli tveggja franskra kvenna:

- Julie, ert þetta þú?
- Ahh, Christine, gaman að sjá þig!
- Á að fara að dressa sig upp?
- Já, þetta er svo æðisleg útsala. Það er verst hvað það er margt fólk hérna.
- Alveg troðið. En maður verður að drífa í þessu því annars klárast allar réttu stærðirnar.
- Einmitt, það er varla neitt eftir hér í small og x-small.
- Nákvæmlega, alveg glatað!

Það er nú eins og mig minnir að þegar útsölur hafa staðið yfir lengi á Íslandi, þá er einmitt ekkert eftir nema XS og S.... humm humm.

Af dada-isma...

2006-01-08T23:34:00.000+01:00

Við fjölskyldan eyddum laugardeginum í Pompidou safninu, sem er Nýlistasafn Parísar. Ég fór þangað fyrst 15 ára gömul með famílíunni og á þaðan góðar minningar. Francois hafði hins vegar aldrei komið þangað, sem er svo sem alveg dæmigert, aldrei hef ég heldur farið á Vestfirðina - þangað sem allir útlendingar fara. Hann skammaðist sín samt fyrir það og bað mig að nefna það ekki við nokkurn mann - sem ég geri að sjálfsögðu ekki :D.

Í safninu var m.a. tímabundin DADA sýning og henni lauk í dag. Þegar við fórum upp rúllustigann meðfram húsinu og þaðan sem maður sér innganginn og torgið fyrir framan safnið, tókum við eftir því að röðin fyrir framan safnið var orðin ískyggilega löng. Enginn vildi greinilega missa af DADA sýningunni. Þegar við höfðum lokið heimsókn okkar á safninu (við fórum sem sagt ekki á DADA sýninguna, því röðin þangað inn var klukkutíma löng) litum við aftur út á torgið þar sem allir menningarvitar Parísarborgar höfðu safnast saman. Við erum að tala um 2ja tíma röð til að komast inn í anddyri safnsins, klukkutíma röð til að kaupa miðana og svo klukkutíma röð til að komast inn á þessa æðisgengnu DADA sýningu. Ég er viss um að DADA sýningin hefur verið skemmtileg en kommon, 4ra tíma bið... er það ekki bara snobb?

Tusind tak til Icelandair!

2006-01-08T18:09:00.000+01:00

Það var seinkun á fluginu okkar til Kaupmannahafnar og við misstum af fluginu til Parísar. Við græddum því hótelnótt og heilan dag í Köben í boði Icelandair. Ég hef ekki komið þangað síðan við Inga eyddum þar nokkrum dögum í ágúst 1995, geðveikar pæjur fra Island og hittum þar tvo sæta Hollendinga og máluðum bæinn rauðan.

Köben er alltaf jafnljúf og þar er svo notalegt að vera. Ég hef nú komið þangað nokkuð oft, sennilega næstum 10 sinnum og Francois hafði komið þangað einu sinni, þegar hann var Erasmus nemi í Svíþjóð. Hann mundi ekkert þaðan - ruglaði borginni við Amsterdam - og vissi ekkert hvort hann hefði gist þar eður ei. Eina sem hann mundi var að hann hafði farið til Christianiu, er þá nú nema furða að hann muni ekkert annað?? Hér eru nokkrar myndir frá deginum.

Meistarinn!

2005-12-26T21:13:00.000+01:00

François hlotnaðist sá mikli heiður að verða í þriðja skiptið vistmeistari stórfjölskyldunnar. Verður þetta að teljast einstakur árangur fyrir Fransmanninn, en í fjölskyldunni er löng hefð fyrir spilamennsku og taka menn leiknum af mikilli alvöru. Til hamingju François!

Gleðileg jól - Joyeux noël

2005-12-26T19:23:00.000+01:00

Við fjölskyldan flugum yfir sjó og land til að njóta jólanna á Íslandinu góða.

Það var að venju bróðir minn Árni hinn heppni sem hlaut möndluna í jólagrautnum.

Eftir hádegið vorum við systkinin að skreyta jólatréð þegar allt í einu og öllum að óvörum heyrðust mikil hróp og köll úti í garði. Viti menn, þarna var kominn kertasníkir sjálfur.

Andrea var eiginlega alveg skelfingu lostin og ríghélt í mig meðan á heimsókn jólasveinsins stóð!

Nú var farið að dimma og Andrea komin í sparifötin. "Eru þessi jól ekki að fara að koma"?

Að messu lokinni var skálað í kampavíni og jólunum fagnað. Þessi skemmtilega venja komst á eftir að François kom í fjölskylduna.

Auðvitað borðuðu allir yfir sig, Platon þar meðtalinn, en það er svo gott svona stöku sinnum :þ

Maður leggur nú ýmislegt á sig...!

2005-12-22T16:50:00.000+01:00

Eftir að hafa prófað öll fötin í skápnum mínum á þriðjudagskvöldið komst ég að því að ég átti hreinlega ekkert til að vera í á jólunum.

Ég þurfti því bráðnauðsynlega að bæta úr því. Eins og svo oft áður gekk ég niður Champs-Elysées í hádeginu og álpaðist inn í Morgan – búð sem ég fílaði mjög vel fyrir allnokkrum árum – en var komin á þá skoðun að hún væri nú aðeins of gelgjuleg fyrir mig.

Nema hvað, mér til mikillar ánægju, þar fann ég alveg gommu af kjólum, pilsum og bolum – var örugglega komin með yfir 10 stykki í fangið þegar elskuleg afgreiðslukona bauðst til að taka frá klefa fyrir mig og koma fötunum fyrir þar. Ég kippti nokkrum flíkum með mér í viðbót og stúlkan vísaði mér í klefann minn. Og þvílík vonbrigði! Það voru engir speglar inni í klefanum. Maður þurfti sem sagt að fara út úr klefanum í hvert skipti sem maður var kominn í nýja flík og leyfa afgreiðslustúlkunum að kommenta á hvað hún klæddi mann vel. Ég hefði ekki getið verið meira pirruð! Þegar ég vel mér föt þá vil ég gera það sjálf. Þar að auki var ég að prófa kjóla og pils – og ég var ekki í sokkabuxum og háhæluðum skóm í stíl. Ég hafði líka einmitt pantað mér tíma í vax nokkrum klukkustundum síðar, þannig að ég var ekki beint í ástandi til að sýna mína fögru leggi!

Það voru svo sem ekki margir kostir í stöðunni. Þetta var síðasta tækifærið sem ég hafði áður en ég færi í jólaköttinn, hádegishléið mitt var alveg að verða búið og þetta voru jú mjög flott föt sem biðu mín í klefanum. Svo ég lét mig hafa það, píndi mig út og leyfði þremur afgreiðslustúlkum að mæla mig út og suður. Og eins og áður sagði var ég með góðan bunka af fatnaði þannig að þetta tók drjúga stund.
Kannski er það bara ég sem er svona skrýtin og spéhrædd? Frönsku konurnar í hinum klefunum virtust alla vega vera að fíla þetta fyrirkomulag vel...

Andrea er þriggja ára í dag!!!

2005-12-15T01:14:00.000+01:00

Sigurboginn er það fyrsta sem ég sé...

2005-12-13T22:07:00.000+01:00

...þegar ég hleyp út úr lestinni á hverjum morgni. Mér finnst hann alltaf jafnstórfenglegur!

Sögulexía dagsins:

Sigurboginn var byggður í upphafi 19. aldar til að fagna sigri Napóleons á Austurríki í Austerlitz þann 2. desember 1805. Chalgrin nokkur hannaði bogann og hafist var handa við byggingu hans árið 1806 og tók hún 30 ár. Sigugurboginn er 50 metra hár og 45 metra breiður. Boginn er skrýddur ljónum, höfðum, grímum, sverðum, nöfnum á stríðsmönnum og listum yfir hernaðarlega sigra Frakka.

Var þetta nú ekki áhugavert??

Sigurbogann umlykur stærsta hringtorg sem ég hef séð og það er mér gjörsamlega óskiljanlegt að fá nokkurn botn í hvernig bílarnir komast inn og hvað þá út af því. Ég veit um íslenskan lögfræðiprófessor sem var næstum búin að sækja um skilnað við eiginmann sinn eftir að hafa keyrt þar um !!

Út úr hringtorginu liggja 12 stórkostlegar breiðgötur, ein þeirra er hin fræga Champs-Elysées og önnur þeirra er avenue Kléber, og þar er vinnustaðurinn minn :D

"Vous avez un kleenex?"

2005-12-12T09:27:00.000+01:00

Ég varð pínulítið "franskari" síðastliðinn föstudag. Ég opnaði 10 pakka kleenexpakkann sem ég fann heima, tók einn og setti hann í handtöskuna mína. Þá um morguninn varð ég loksins eins og allir hinir í lestinni þegar ég dró upp pakkann góða og snýtti mér vel og vandlega. Úff, þvílíkur munur, þetta var allt annað líf, nú þurfti ég ekki stanslaust að sjúga upp í nefið og hljóta að launum undrun og óumbeðin augnaráð samferðarfólks míns.

Þegar ég bjó í Aix fyrir nokkrum árum síðan voru það við Berglind sem litum flissandi hvor á aðra þegar við heyrðum penar franskar stúlkur snýta sér fyrir framan alla eins og gamlir neftóbakskarlar. Okkur datt hins vegar ekki til hugar að einhverjum fyndust dónaleg þessi penu soghljóð sem komu frá okkur... Little did we know í þá daga í okkar stóru buffalo skóm sem engri nettri franskri stúlku hefði komið til hugar að stinga svo mikið sem stóru tánni ofaní. En það er allt önnur saga...

"Les temps changent" eins og snillingurinn Mc Solaar sagði eitt sinn og ég er mjög ánægð með nýja kleenex pakkann í töskunni, ég sló alveg í gegn með hann um helgina og gat lánað öllum þeim sem þess óskuðu dýrmæt kleenexbréf. "Vous avez un kleenex?" (eigið þér pappírsvasaklút?") er nefnilega mjög algeng spurning hér á götum Parísar. Ég hef hingað til alltaf þurft að stóla á François varðandi þessi mál og það hefur ekki brugðist hingað til, maðurinn fer auðvitað aldrei út úr húsi nema með kleenex í vasanum. Núna er ég hins vegar orðin mun sjálfstæðari og ...fágaðri og ég er fegin að dagar óviðeigandi soghljóða eru taldir!

Epli og mandarínur

2005-12-11T20:35:00.000+01:00

Tvær línur bara til að prófa áður en litla barnið á heimilinu fer í bólið - ótrúlega spennt þar sem kuldaskórinn er úti í glugga í fyrsta sinn á ævinni....

Reyndi að taka jólakortamyndir úti í garði í dag áður en við fórum á markaðinn og keyptum rúm 2 kíló af Korsíkumandarínum, jú hún brosti eins og ég bað um en þetta var samt ekki alveg það sem ég vildi!